“ผู้ดูแลสาม!”
เมื่อมองดูชัดๆ ทุกคนก็จำฉินฉือได้ในที่สุด
ทันใดนั้น แต่ละคนล้วนตื่นตระหนก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จ้าวหรงมีสีหน้าทั้งโกรธทั้งตกใจ เอ่ยถามว่า “เรื่องมันเป็นมาอย่างไรกันแน่ ในตำหนักเทียนอู่ ใครกล้าบังอาจนัก ทำร้ายคนของตระกูลจ้าวของเรา”
“คือ...”
ชายหัวล้านตัวสั่นเทิ้ม แต่กลับไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่ใช้สายตาหวาดหวั่นเหลือบมองไปที่หลินฮ่าว
“เป็นเจ้า?!”
จ้าวหรงตกใจมองไปที่หลินฮ่าว คาดไม่ถึงว่าวิธีการของคนหลังจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
หากเป็นฝีมือของหลินฮ่าวจริง เรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว
ฉินฉือแม้ไม่มีภูมิหลัง แต่ทว่าน้องชายของเขา กลับไม่ธรรมดา
ตั้งแต่เล็กมีพรสวรรค์ผิดมนุษย์ สามปีก่อนถูกสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนคัดเลือกรับเข้าไว้ล่วงหน้า พลังแข็งแกร่ง
หากให้เขารู้ว่าพี่ชายของตนเกิดเรื่องเช่นนี้ จะไม่ยอมเลิกราเป็นอันขาด!
“ข้าไม่มีปัญญาขนาดนั้น”
ทว่าหลินฮ่าวกลับส่ายหน้า ไม่ยอมรับ
“ความจริงสองวันนี้ ข้าถูกนักฆ่าที่ชื่อจิงเคอไล่สังหาร จึงได้หลบซ่อนตัว”
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าหลินฮ่าวบีบเค้น ‘ความโศกเศร้า’ ออกมาเล็กน้อย ถอนหายใจ “นึกว่าไม่มีเรื่องแล้ว จึงตั้งใจกลับจวน แต่ทว่าเมื่อครู่ กลับถูกนักฆ่าคนนั้นโจมตีอีกครั้ง ดีที่ผู้ดูแลสามกับพี่น้ององครักษ์สองสามคนมาถึงทันเวลา ข้าจึงมีโอกาสหนีรอด”
“แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป จึงทำให้ผู้ดูแลสามพวกเขาบาดเจ็บสาหัส”
พูดถึงตอนท้าย จู่ๆ หลินฮ่าวก็เปลี่ยนโทนคำพูด หันไปหาองครักษ์หกคนที่ข้อมือถูกตัด กล่าวว่า “พวกเจ้าว่าจริงหรือไม่”