วันนี้ ลมหนาวส่งเสียงหวีดหวิว
ยอดเขาที่ตั้งของสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน เกล็ดหิมะโปรยปราย
เมื่อมองจากระยะไกล สำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนทั้งหมด ราวกับถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนไร้ขอบเขต
ยามพลบค่ำ ศิษย์ใหม่ปีหนึ่งสองนาย เพื่อแลกคะแนนผลงาน กำลังปัดกวาดหิมะหนาเบื้องหน้าประตูใหญ่สำนัก
หากไม่กวาดตอนนี้ พรุ่งนี้หิมะจะยิ่งหนาขึ้น ความยากในการเคลียร์ก็ยิ่งมากขึ้น
และในเวลานี้ ร่างหนึ่งย่ำหิมะเดินมา เบื้องหลังทิ้งรอยเท้ายาวเป็นแถว
ศิษย์ใหม่ทั้งสองรีบเงยหน้าขึ้น มองไปยังชายหนุ่มที่เดินเข้ามา
กลับเห็นว่าอีกฝ่ายสวมชุดศิษย์ใหม่ปีหนึ่งเช่นเดียวกับพวกเขา
แต่เจ้าตัวปล่อยผมยาวสยายลงบ่า ใบหน้ามีเคราครึ้ม ดูเปี่ยมด้วยกลิ่นอายคนเถื่อน
สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจที่สุดคือ นัยน์ตาทั้งคู่ของชายหนุ่มเป็นสีเทาขาว
ดูเหมือนคนตาบอด แต่เมื่อพินิจให้ดี แววตาของเขากลับราวกับแฝงไว้ซึ่งความหม่นหมองไม่รู้สิ้นสุด
บุคคลผู้นี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คือหลินฮ่าวที่กลับมาจากการฝึกฝนในเทือกเขาสัตว์อสูร!
“สหาย ศิษย์ห้องไหนหรือ?”
เด็กหนุ่มผมสั้นคนหนึ่งในนั้น จ้องมองหลินฮ่าวด้วยความสงสัย ไม่อาจอดถามขึ้นมาได้
พวกเขาแม้จะเป็นศิษย์ใหม่ แต่อยู่ในสำนักศึกษาเทียนเหยี่ยนอย่างน้อยก็ครึ่งปี ศิษย์ใหม่ปีหนึ่งส่วนใหญ่ล้วนรู้จัก
แต่ชายหนุ่มประหลาดตรงหน้านี้ กลับให้ความรู้สึกแปลกหน้ายิ่งนัก