"เจ้า..."
ภายใต้การแทรกแซงของซื่อเป่า สีหน้าของจ้าวหลิงเอ๋อร์พลันเคร่งขรึม อดไม่ได้ที่จะมองไปยังนกแก้วบนไหล่ของหลินฮ่าว แววตาฉายแววประหลาดใจ
ตลอดทางนี้ นางไม่เคยได้ยินซื่อเป่าร้องเลย
เดิมคิดว่าเป็นนกแก้วธรรมดา ไม่คิดว่าจะพูดภาษาคนได้คล่องแคล่ว
แถมดูเหมือนสติปัญญาจะไม่ต่ำ ถึงกับรู้ว่าตนเองเป็นภรรยาของหลินฮ่าว
อย่างไรก็ตาม ครานี้จ้าวหลิงเอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยปากโต้แย้ง
สำหรับหลี่ฉางเฟิงคนนอกนี้ นางไม่จำเป็นต้องอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลินฮ่าวแต่อย่างใด
ทว่า ปฏิกิริยาของหลี่ฉางเฟิงกลับไวผิดปกติ
สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลินฮ่าว มองด้วยความอยากรู้อยู่หลายครั้ง ก่อนพบว่ารูม่านตาของอีกฝ่ายเป็นสีเทาขาว ไร้ชีวิตชีวา
สภาพเช่นนั้น ชัดเจนว่าเป็นคนตาบอด!
หากจ้าวหลิงเอ๋อร์เป็นภรรยาของเจ้านี่จริง ๆ ก็เท่ากับทำลายของสวรรค์โดยใช่เหตุ!
หลังจากสำรวจหลินฮ่าวเล็กน้อย หลี่ฉางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า: "ข้าได้ยินเจ้านกแก้วนี่พูดว่า คุณหนูจ้าวเป็นภรรยาของท่าน?"
หลินฮ่าวมีสีหน้าเรียบเฉย จงใจกล่าวว่า: "แต่งโดยเปิดเผยตามประเพณี คำนับฟ้าดินแล้ว"
เมื่อได้ยิน จ้าวหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเย็นชาพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ในหัวของนางพลันนึกถึงภาพการจูบกับหลินฮ่าวก่อนหน้านี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเขินอายวาบหนึ่ง
ตอนนี้ นอกจากคืนเข้าหอแล้ว การสัมผัสใกล้ชิดใด ๆ ดูเหมือนทั้งสองจะเคยประสบมาแล้ว...
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าขาวผ่องของจ้าวหลิงเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ
สีหน้างามเย็นที่แฝงรอยเขินอายเล็กน้อยนั้น ทำให้ดวงจิตของหลี่ฉางเฟิงหวั่นไหว จากนั้นก็รู้สึกอิจฉาอย่างรุนแรง
เพราะการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของจ้าวหลิงเอ๋อร์ตอนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ายืนยันคำพูดของหลินฮ่าว ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ
"เหยื่อที่ข้าจับตามอง จะถูกใครชิงไปก่อนได้อย่างไร!"
แววตาของหลี่ฉางเฟิงฉายแวบเย็นเยียบ ในใจรู้สึกรสชาติที่มิอาจบรรยาย
ในสายตาของเขา สตรีเลอค่าเช่นจ้าวหลิงเอ๋อร์ จะให้คนตาบอดครอบครองได้อย่างไร
จะคู่ควร ก็ต้องคู่ควรกับบุรุษหนุ่มผู้โดดเด่นเช่นเขา ที่มีใบหน้าคมคาย ชาติตระกูลสูงส่ง