"ท่านนาย มีศัตรูใกล้เข้ามา…"
ซื่อเป่าส่งเสียงร้องเตือนอย่างรีบร้อนสองครั้ง
"ที่แท้ก็พวกมัน"
หลินเฟิงพลันพบว่า บนขั้นบันไดเดียวกัน คนที่กำลังเข้าใกล้เขานั้น ที่แท้ก็คือหลี่ฉางเฟิงที่เพิ่งเข้าหาจ้าวหลิงเอ๋อร์ไม่สำเร็จเมื่อครู่
อีกคนหนึ่งคือลูกสมุนของหลี่ฉางเฟิง
ในด้านพลังของทั้งคู่ หลี่ฉางเฟิงแข็งแกร่งกว่าอย่างชัดเจน มีระดับนักรบระดับสี่
แต่ในยามนี้ เมื่อดูจากท่าทีจงใจประชิดของพวกเขาแล้ว นับว่าไม่มาดีแน่
"อาโตว ถีบมันลงไป"
หลี่ฉางเฟิงส่งสายตา ใบหน้าเผยแววเจ้าเล่ห์
ลูกสมุนเข้าใจทันที ง้างเท้าขึ้นเต็มแรง เตะเปรี้ยงเข้าที่เอวของหลินเฟิง
ในความคิดของเขา คนตาบอด ซ้ำยังมีแรงโน้มถ่วงบนขั้นบันไดกดทับ โอกาสจะหลบได้นั้นน้อยยิ่งนัก
ทว่าในพริบตาถัดมา กลับเห็นหลินเฟิงย้ายเท้าไปทางขวา ร่างกายพลิ้วไปด้านข้าง หลบได้อย่างง่ายดาย
"หา?!"
เมื่อเท้าพลาดเป้า ลูกสมุนเสียศูนย์ทันที ร้องเสียงหลงพลางล้มกลิ้งลงไปยังขั้นบันไดด้านล่างหลายขั้น
ที่ซวยกว่านั้น ผู้สมัครสอบที่ตามหลังมา ไม่หยุดปีนป่ายแม้แต่น้อย กลับเหยียบข้ามร่างของเขาไป
"อ๊ากกก!!!"
ชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนของลูกสมุนก็ดังไม่หยุด ไม่นานก็ถูกคลื่นคนกลืนหายไป
"ไอ้ขี้ปากหมา จัดการคนตาบอดตัวเดียวยังไม่ได้!"
เห็นดังนั้น หลี่ฉางเฟิงก็เอ่ยเสียงเย็นด้วยสีหน้าเดือดดาล
แล้วสายตาเขาก็เปลี่ยน จับจ้องหลินเฟิงอย่างมุ่งร้าย หมัดหนึ่งตรงไปที่ศีรษะ
หลินเฟิงระวังอยู่ก่อนแล้ว กำหมัดโต้ออกไปเช่นกัน
"ตึง!"
สองหมัดปะทะ พลังประสานกัน เกิดเสียงอัดแน่นทึบต่ำ
ในการประลองพละกำลังล้วนๆ หลินเฟิงไม่ด้อยไปกว่าหลี่ฉางเฟิงเลย
"อืม? ฝีมือไม่เลวเลยนี่ ถึงกับรู้ตัวการโจมตีของข้าได้!"
แววตาหลี่ฉางเฟิงปรากฏความประหลาดใจ
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่า การโจมตีนี้จะถูกหลินเฟิงเข้าปะทะ และแม้แต่พละกำลังก็ไม่อาจกดดันได้เลย
สถานการณ์เช่นนี้ ไม่อาจทำให้เขาประหลาดใจไม่ได้
ทว่า ขณะที่หลี่ฉางเฟิงกำลังใจลอย หลินเฟิงฉวยโอกาสนั้น ถีบเท้าออกไปทันที
หากเป็นยามปกติ การโจมตีระดับนี้ หลี่ฉางเฟิงตั้งสติได้ก็ย่อมหลบง่ายดาย
แต่ในตอนนี้ ร่างกายอยู่ในค่ายกลแรงโน้มถ่วง ความเร็วในการตอบสนองของร่างกายย่อมตามไม่ทัน