ตำหนักบ่อน้ำพุร้อนตั้งสร้างตามไหล่เขา ทุกหนแห่งมีไอขาวของน้ำร้อนลอยอ้อยอิ่ง
“คุณหนู ถึงแล้ว”
ชุนเถาเปิดม่านรถ ละอองไออุ่นชื้นพวยพุ่งปะทะหน้า
มามีกุ้ยคอยอยู่หน้าประตูตำหนักตั้งแต่แรก พอนางมาก็รีบออกมาต้อนรับ
“คุณหนูซูมาได้เสียที ฮองเฮาให้ที่พักดีๆ แก่คุณหนูเป็นพิเศษ สงบเงียบไม่มีใครรบกวน บ่าวจะนำทางไปเอง”
ซูเหยาเหยาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินตามมามีกุ้ยลึกเข้าไปในตำหนัก
“ทางโน้นคือ ‘ตำหนักฟังเสียงหิมะ’ สงวนไว้ให้องค์ไท่จื่อ” มามีกุ้ยทำทีเป็นไม่ได้ตั้งใจ ชี้ไปยังเรือนหลังหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในดงไผ่
“ไท่จื่อไม่โปรดให้ใครรบกวน ข้ารับใช้ทั่วไปก็เข้าใกล้ไม่ได้”
ซูเหยาเหยามองไปตามทางที่นางชี้
เงาไผ่ทอดหนา ประตูเรือนปิดสนิท ดูแล้วก็อยู่ใกล้ที่พักของนางจริงๆ
“ขอบคุณมามีที่ชี้แนะ”
ซูเหยาเหยาพยักหน้าขอบคุณ รอให้มามีถอยไปแล้ว จึงให้ชุนเถาเปิดห่อสัมภาระ
“คุณหนู คุณหนูเอาชุดพวกนี้มาจริงหรือ” ชุนเถาสะบัดเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าโปร่งสีซากุระอ่อนตัวหนึ่ง หน้าแดงก่ำ
ผ้าชุดนั้นบางเฉียบ รูปแบบก็โล่งโจ่ง หากเปียกน้ำก็จะแนบติดตัว โชว์สัดส่วนชัดเจน
“ต้องเอามาสิ” ซูเหยาเหยารับเสื้อคลุมอาบน้ำมา เทียบวัดหน้ากระจกทองแดง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“กินและกามคือธรรมชาติมนุษย์ ปราชญ์แต่ก่อนไม่เคยลวงข้าเลย”
นางล้วงเอาเสื้อผ้าอีกหลายชุดจากก้นหีบ—
กระโปรงชุดนอนสีจันทร์ขาว เปียกน้ำแล้วจะโปร่งใส กระโปรงยาวรัดอกสีฟ้าน้ำ ผูกเชือกข้างเอว ดึงเส้นเดียวก็หลุด...
ชุนเถามองจนตาค้าง “คุณหนู นี่...นี่มัน...”
“มันอะไร?” ซูเหยาเหยาหันกลับมา ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์
“พระพุทธองค์ว่า รูปคือความว่าง ก็ต้องเห็น ‘รูป’ เสียก่อน ถึงรู้ว่า ‘ความว่าง’ คืออะไรไม่ใช่หรือ?”
นางหันไปมองนอกหน้าต่าง เห็นตำหนักฟังเสียงหิมะรำไร