ให้ตายสิ
นี่มันแก้พิษตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่ากำลังรื้อบ้านทั้งหลัง
นางลองขยับตัวดู
ซี๊ด——
เจ็บ
เจ็บไปหมด
เอวก็เจ็บ ขาก็เจ็บ ข้อมือก็เจ็บ แขนก็เจ็บ แม้แต่ปลายนิ้วยังเจ็บ
โดยเฉพาะตรงนั้น...
นางหน้าแดง ไม่กล้าขยับอีก
“ชุนเถา” นางเอ่ยเสียงแหบ “ประคองข้าลุกขึ้นที”
ชุนเถารีบประคองนาง
ซูเหยาเหยาเพิ่งจะลุกนั่ง ก็เห็นหนังสือเล่มนั้นวางอยู่ข้างหัวเตียง
หนังสือเล่มนั้น 《ห้าทิพย์สมุทรร้อยแปดองค์》
นางเปิดดูส่ง ๆ แล้วพบว่าที่คั่นหนังสือถูกคั่นไว้ที่...
ช่วงกลางค่อนไปทางท้าย
ซูเหยาเหยา “…………”
นางฉวยโอกาสตอนชุนเถายังไม่ทันสังเกตเห็น ค่อย ๆ ปิดหนังสือแล้วซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม
ก่อนจะส่งเสียงครางอู้อี้
สวรรค์เอ๋ย!
น่าอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!
“คุณหนู” ชุนเถาถามเสียงเบา “ท่านยังเจ็บอยู่หรือเจ้าคะ”
ซูเหยาเหยามองนาง
“เจ้าว่าอย่างไรเล่า”
ชุนเถาทำท่าจะร้องไห้อีกแล้ว
ซูเหยาเหยารีบห้ามนางไว้
“อย่าร้อง อย่าร้อง ข้าไม่เป็นไร!” นางเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนลองสำรวจสภาพร่างกาย “แค่...เหนื่อยนิดหน่อย”
เหนื่อยนิดหน่อยที่ไหนกัน
นางรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างถูกแยกชิ้นส่วน แล้วนำมาประกอบใหม่อีกรอบ
ยิ่งตรงนั้นก็ยิ่ง...
คนผู้นั้น...ต้องใช้แรงมากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ...
แต่เรื่องนี้ดูเหมือนนางจะเป็นคนร้องขอเอง...
นางขยับขา แล้วก็ส่งเสียง “ซี๊ด” อีกครั้ง
ชุนเถาเห็นแล้วปวดใจยิ่งนัก
“คุณหนู อย่าขยับเลยเจ้าค่ะ ข้าจะนวดให้...”
ซูเหยาเหยาโบกมือ
“ไม่ต้อง เอาโจ๊กมาให้ข้าก่อน ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”
ชุนเถารีบยกโจ๊กมาให้
ซูเหยาเหยาค่อย ๆ กินทีละคำเล็ก ๆ ในที่สุดก็รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง