ไอร้อนจากน้ำพุร้อนลอยคลุ้งดุจม่านควัน ปกคลุมบ่อน้ำพุทั้งหมดไว้ในความพร่าเลือน
ซูเหยาเหยาถอดเสื้อคลุมนอกออก เหลือเพียงชุดอาบน้ำสีเนื้ออ่อนบางเบาก้าวลงบ่อ
อุณหภูมิน้ำกำลังพอเหมาะ ผ้าที่ชุ่มน้ำแนบติดกาย วาดเส้นโค้งเว้าอันน่าตื่นตะลึง
นางรวบผมยาวขึ้นอย่างหลวมๆ เผยต้นคอเรียวงาม เส้นผมหยิกน้อยเปียกไอน้ำ แนบกับผิวขาวนวล
ซูอวิ๋นเอ๋อร์เมื่อเห็นซูเหยาเหยาในบ่อ ทั้งร่างก็แข็งค้าง
นางรู้ว่าซูเหยาเหยามีทรวดทรงงดงาม แต่นึกไม่ถึงว่า...จะงดงามถึงเพียงนี้
ท่ามกลางไอหมอก ชุดอาบน้ำของซูเหยาเหยาเปียกครึ่งแห้งครึ่ง แนบสนิทกับเรือนกายนั้น—เอวคอดกิ่วจนสูสีจะโอบรอบ ทรวงอกอิ่มงอนเชิดชัน เรียวขายาวตรง ทุกตารางผิวเปล่งประกายแวววาวดุจไข่มุก
ผิวดั่งน้ำแข็งและกระดูกหยก ก็เป็นเช่นนี้เอง
ซูอวิ๋นเอ๋อร์มองภาพนั้น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก
ทำไม...ทำไมนังสารเลวนั่นถึงมีเรือนกายเช่นนี้ได้?!
ทรวดทรงนั้น ผิวพรรณนั่น...แม้นางผู้เป็นสตรียังเห็นแล้วใจเต้นเร่า นับประสาอะไรกับบุรุษ?
ส่วนตัวเอง...ความผอมบางที่คอยรักษามาตลอดหลายปี ตรงหน้านางกลับดูเหี่ยวแห้งซีดเซียว!
ซูอวิ๋นเอ๋อร์มองจนตาแดง ลงบ่อตามไปด้วย ทำทีใกล้ชิดเข้าไป: "ว่าไปแล้ว พวกเราสองพี่น้องไม่ได้สนิทกันเช่นนี้นานแล้ว ตอนเด็กๆ..."
"ตอนเด็กๆ น้องชอบแย่งของของข้าตลอด" ซูเหยาเหยาขัดนางขึ้น ช้อนน้ำราดบนไหล่ "เสื้อผ้า เครื่องประดับ ขนม...เพียงพ่อมองข้ามากหน่อย น้องก็ร้องไห้งอแงแล้ว"