"ตาย——!!!"
คทาหนามพุ่งทะยานมาพร้อมกับกลิ่นศพสีดำที่โหมกระหน่ำราวกับคลื่นยักษ์ ฉีกอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวเสียดแทงหู มุ่งหน้าตรงไปยังกบาลของลู่เหยี่ยน!
การโจมตีครั้งนี้ ตัดเส้นทางหนีทั้งหมด ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่มาจาก "ร่างกฎ" ทำให้อากาศในตู้โดยสารหนืดราวกับเป็นของแข็ง
ผู้เชี่ยวชาญจากสำนักงานรับมือเหตุการณ์ฉุกเฉินต่างชาติจ้องมองหน้าจอ หัวเราะเยาะเย้ยหยันอย่างสะใจ
ในสายตาพวกเขา คนเสินโจวผู้หยิ่งผยองคนนี้กำลังจะกลายเป็นกองเลือดปนเศษกระดูก กฎที่กันอาวุธธรรมดาได้นั้น ไม่ใช่ว่ามนุษย์จะต้านทานได้!
แต่ทว่า...
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่ราวกับจะทำลายล้างฟ้าดินนี้ ลู่เหยี่ยนไม่เพียงไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับเปล่งประกายแสงทองเย็นชาที่ไม่มีใครกล้ามองตรง
"กันอาวุธธรรมดาใช่มั้ย?"
"ร่างกฎใช่มั้ย?"
ลู่เหยี่ยนหัวเราะเย็น มือขวาไม่ถอยแต่กลับพุ่งเข้าหาคทาหนามที่กำลังฟาดลงมา นิ้วมือกลางอากาศราวกับภาพลวงตาประกอบเป็นอาคมเต๋าอันซับซ้อนในพริบตา
"ศาสตร์สายฟ้าห้าองค์ หลักธรรมฟ้าดิน!"
พร้อมกับแปดตัวอักษรที่ลู่เหยี่ยนพ่นออกมาเบา ๆ
"ตูม——!!!"
สายฟ้าสีม่วงทองอันเกรียงไกร เจิดจรัสถึงขีดสุด ราวกับมังกรพิโรธที่หลับใหลมานับหมื่นปี พุ่งทะลักออกจากฝ่ามือของลู่เหยี่ยน!
ชั่วพริบตา ทั้งตู้โดยสารหมายเลข 4 ที่มืดมิดและอัปมงคล ถูกแสงสายฟ้าสีม่วงทองที่จ้าเสียจนกลายเป็นกลางวัน!
คลื่นไฟฟ้าอาละวาดในอากาศ ส่งเสียงดัง "แปะ ๆ" ที่เสียดแทงหู กลิ่นศพสีดำที่เคยอบอวลและหายใจไม่ออก ราวกับหิมะที่พบกับเตาหลอมอุณหภูมิหลายพันองศา ไร้ซึ่งโอกาสดิ้นรน ระเหยกลายเป็นความว่างเปล่า!
"แคร๊ก!"
คทาหนามที่หัวหน้าผู้ควบคุมรถถืออยู่ ซึ่งอ้างว่าแข็งแกร่งไร้เทียมทานและแฝงพลังแห่งกฎ กลับไม่มีเสียงโลหะกระทบกันเลยแม้แต่น้อย เมื่อมันกระทบเสาสายฟ้าสีม่วงทอง
เพราะมันระเหิดไปโดยตรง!
รวมถึงไส้กรอกตากแห้งและหนังศีรษะที่ห้อยอยู่บนนั้น ก็ถูกแสงสายฟ้าทำลายทีละนิด!
"คำราม...?"