“อยากกินข้า?”
ลู่เหยี่ยนก้าวยาวตรงไปข้างหน้านกอินทรีทะเล มือทั้งสองข้างห้อยลงตามธรรมชาติ สายตาปราศจากความหวาดกลัวใด ๆ
“นกขนร่วงที่ถูกพลังหยินแห่งทะเลลึกกัดกินมาหลายร้อยปี แม้แต่ขนยังจะร่วงหมดแล้ว ยังกล้ามาวางท่าเป็นนายต่อหน้าข้าอีกหรือ?”
“กร้าว——!”
นกอินทรีทะเลถูกคำยั่วยุของมนุษย์คนนี้ทำให้โกรธจัด! ในฐานะนกวิญญาณผู้พิทักษ์ประภาคารแห่งนี้ มันเป็นผู้อยู่เหนือสิ่งใด ๆ ในประภาคารนี้มาโดยตลอด
ปีกสีดำทั้งสองข้างยาวกว่าหนึ่งเมตรถูกกางออกอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงเข้าหาหน้าลู่เหยี่ยน! กรงเล็บแหลมคมดั่งเหล็กกล้าทั้งสองข้างพุ่งตรงเข้าหาดวงตาของลู่เหยี่ยน!
“แย่แล้ว! เขาไม่มีอาวุธ!” ผู้ชมชาวเสินโจวร้องด้วยความตกใจ
“หาที่ตี!”
ลู่เหยี่ยนไม่ต้องการอาวุธเลย
เท้าซ้ายถอยหลังเล็กน้อย มือขวาชะโงกออกไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า
“ป๊าบ!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
มือขาวเนียนยาวของลู่เหยี่ยน คว้าคอหนาของนกอินทรีทะเลตาเดียวได้อย่างแม่นยำ!
ร่างใหญ่โตของนกอินทรีทะเลชะงักกลางอากาศ แรงเฉื่อยมหาศาลถูกมือของลู่เหยี่ยนหยุดไว้อย่างยากลำบาก มันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง กรงเล็บแหลมคมกระชากแขนของลู่เหยี่ยนอย่างดุร้าย พยายามจะหลุดจากการควบคุมที่ร้ายแรงนี้
แต่ทว่า
“วี้——!”
พลังชี่หยางบริสุทธิ์แห่งลัทธิเต๋าที่แข็งแกร่งที่สุด พลังระเบิดออกมาจากฝ่ามือของลู่เหยี่ยนในทันใด!