"ไม่มีตั๋ว? ไม่มีตั๋วแล้วยังกล้ามาแสดงท่าทีกับข้าอีกเรอะ?"
เสียงของลู่เหยี่ยนไม่ดังนัก แต่ท่ามกลางความเงียบงันในตู้โดยสารกลับดังก้องราวกับฟ้าผ่าลงกลางที่ราบ
เสียงเพิ่งจะจบลง ยักษ์ปีศาจตัวสูงสองเมตรที่เต็มไปด้วยตุ่มหนองไหลเป็นหนองทั้งตัวก็หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง ในความคิดของมัน ตราบใดที่พนักงานตรวจตั๋วตรวจพบว่ามันไม่มีตั๋ว แล้วก็ไม่กล้าเปิดประตูรถที่ห้ามแตะต้องโดยเด็ดขาด มันก็สามารถลิ้มรสอาหารเลือดสดมื้อนี้ได้อย่างชอบธรรม!
"คำราม——!"
ยักษ์ปีศาจคำรามก้อง ร่างใหญ่ยักษ์พุ่งทะยานไปข้างหน้า อ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวงุ้งเงื้อมตรงไปยังเส้นเลือดใหญ่ที่คอของลู่เหยี่ยน!
กรงเล็บแหลมที่เต็มไปด้วยเงี่ยงกระดูกของมัน ราวกับมีดเหล็กกล้าคมห้าด้าม กระชากเข้าที่หน้าอกของลู่เหยี่ยนอย่างรุนแรง!
ในห้องถ่ายทอดสดเฉพาะของเสินโจว ผู้ชมหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคนต่างกลั้นหายใจพร้อมกันในชั่วขณะนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง ไม่กล้ามองภาพเลือดสาดที่ลู่เหยี่ยนจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ต่อไป
ส่วนช่องทางต่างประเทศ เหล่าเน็ตไอดอลต่างชาติที่เตรียมตัวจะดูเรื่องตลกมาตั้งนานแล้ว เริ่มเคาะคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง เตรียม "ฉลองครึ่งเวลาด้วยแชมเปญ"
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ตายแน่! เสินโจวจบเห่จริง ๆ ในคราวนี้!]
[ไม่ใช่แค่ไม่มีตั๋ว ยังกล้ายั่วยุปีศาจอีก ไอ้หน้าขาวนี่มันหาที่ตายชัด ๆ!]
[นี่แหละที่เรียกว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ไม่มีไอคิวของท่านคุโจแห่งประเทศซากุระของเรา ยังกล้าออกหน้าแข็งกร้าว สมควรถูกกิน!]
[วันสิ้นโลกของเสินโจวมาถึงแล้ว ทุกคนเตรียมตัวชมดอกไม้ไฟแห่งความแปลกประหลาดที่มาเยือนได้เลย!]
ในชั่วขณะคับขันที่สุด!
เมื่อเผชิญหน้ากับปากใหญ่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นเหม็นคลุ้งขนาดนั้น ลู่เหยี่ยนมิได้ถอยหลังแม้ครึ่งก้าว กลับมีประกายทองคำน่าสะพรึงวาบผ่านดวงตาสีดำสนิทของเขา
"หนีตั๋วยังกล้ามักง่ายแบบนี้อีก?"
ลู่เหยี่ยนหัวเราะเย็นเยียบ คีมตรวจตั๋วในมือซ้ายไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่มือขวากลับตวัดยกไฟฉายขึ้นสนิมขึ้นมาอย่างรุนแรง!
"หึ่ง——!"
ในชั่วพริบตาที่แกว่งแขน พลังแท้ภายในร่างของลู่เหยี่ยนพลันหมุนเวียน พลังชี่ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งสำนักเต๋าไหลทะลักเข้าไปในไฟฉายที่ดูเหมือนเศษเหล็กเก่า ๆ นั้นราวกับมีตัวตนจริง
ไฟฉายขึ้นสนิมเดิม ๆ ในชั่วขณะนี้กลับระเบิดเสียงหวีดหวิวตัดอากาศที่น่าสะพรึงกลัวออกมา!
"ปัง!!!"
เสียงดังสนั่นราวกับค้อนมหึมาทุบลงบนกลองทึบ ระเบิดขึ้นในตู้โดยสารหมายเลข 4!
กะโหลกแข็งแกร่งของยักษ์ปีศาจที่ทนทานแม้กระทั่งกระสุนปืน ในชั่วขณะที่สัมผัสกับไฟฉาย กลับราวกับแตงโมสุกงอมที่ถูกค้อนเหล็กใหญ่ฟาดเข้าที่กลาง!
"กร๊อบ——แผละ!"
เสียงกระดูกแตกกระจ่างชัดเจนพร้อมกับเลือดดำสกปรกและหนองเหลืองที่กระเซ็นไปทั่ว ร่างใหญ่ของยักษ์ปีศาจที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ราวกับถูกดูดพลังไปจนหมดสิ้น ถูกแรงมหาศาลที่ราวกับภูเขาถล่มทะเลทลายกระแทกจนเข่าทั้งสองข้างอ่อนยวบ
"ตุบ!"
ยักษ์ปีศาจตัวสูงสองเมตร ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงทางเดินในตู้โดยสารอย่างนั้นแหละ ตรงหน้าหนังสือนิยายของลู่เหยี่ยนพอดิบพอดี! หัวของมันบุ๋มลงไปเป็นรูลึก เห็นได้ชัดว่าถูกโจมตีครั้งนี้จนวิญญาณแทบสลาย!
เหล่าผู้โดยสารประหลาดที่เมื่อครู่ยังคิดจะขำลู่เหยี่ยนและกระสับกระส่ายอยู่เต็มตู้โดยสาร ตอนนี้ต่างสะดุ้งตัวสั่นไปทั้งตัว ปีศาจหัวขาดที่คอเหนือขึ้นไปไม่มีอะไรเลยถึงกับตกใจจนหนังสือพิมพ์ในมือหล่นลงพื้น ปีศาจหญิงตัวบวมน้ำที่เปียกโชกไปทั้งตัวยิ่งอยากจะหดตัวเองลงไปใต้เบาะจนสุดความสามารถ
นี่มันมนุษย์เรอะ?
แค่ครั้งเดียว แค่ตวัดไฟฉาย ก็ทุบหัวยักษ์ปีศาจแตกได้?
ห้องถ่ายทอดสดของเสินโจว หลังจากภาพหยุดนิ่งไปนานถึงสามวินาที ข้อความก็ปะทุราวกับภูเขาไฟระเบิด!
[โว้ยโว้ยโว้ย!!!]
[ฉันเห็นอะไร? ไฟฉายหนึ่งทีทำให้สัตว์ประหลาดสูงสองเมตรคุกเข่าเนี่ยนะ?]
[ไอ้หน้าขาวนี่มันคนธรรมดาเรอะ? นี่มันนักเลงใส่สูทชัด ๆ!]
[พี่ใหญ่สุดยอด! นี่มันไม่ใช่ตรวจตั๋ว นี่มันมาฝึกทหารชัด ๆ!]
[พวกหมาเทศที่ฉลองครึ่งเวลาเมื่อกี้น่ะ? ออกมาเดินสองก้าวสิ! มาดูตากำลังตรวจตั๋วกัน!]
แต่ทว่า หลังความสนุกสนานชั่วครู่ หัวใจของผู้ชมชาวเสินโจวก็แขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง
[เดี๋ยวก่อน! ถึงยักษ์ปีศาจจะถูกตีจนล้มลง แต่กติกาข้อ 1 กำหนดว่าต้อง 'ไล่ลงรถ' ผู้โดยสารที่ไม่มีตั๋วเท่านั้น!]
[ใช่แล้ว! ถ้าปล่อยมันไว้บนรถก็ถือว่าผิดกติกาเหมือนกัน แต่การเปิดประตูก็ต้องตาย ทางตันนี้ยังไม่คลี่คลายอยู่ดี!]
ในขณะที่ผู้ชมทั่วทั้งเครือข่ายกำลังตื่นเต้นอีกครั้ง การกระทำต่อไปของลู่เหยี่ยนก็ได้พลิกโฉมการรับรู้ของคนเจ็ดพันล้านคนทั่วโลก
ลู่เหยี่ยนสะบัดเลือดสกปรกบนไฟฉายด้วยท่าทางรังเกียจ แล้วยื่นมือซ้ายไปคว้าปกเสื้อสกปรกของยักษ์ปีศาจไว้
ยักษ์ปีศาจตัวใหญ่ น้ำหนักอย่างน้อยก็สามร้อยชั่ง แต่ในมือของลู่เหยี่ยน กลับราวกับกำลังจับหมาตายตัวหนึ่งอย่างง่ายดาย
"แกร่ก——"
ลู่เหยี่ยนลากยักษ์ปีศาจที่ใกล้ตายไม่ได้เดินไปที่ประตูรถทั้งสองด้านที่เขียนว่า[ห้ามแตะต้องโดยเด็ดขาด]หากแต่ตรงไปที่แถวที่นั่งด้านข้างของตู้โดยสาร
เขาคว้าตัวโครงกระดูกประหลาดที่ตัวสั่นเทาด้วยความกลัวจากที่นั่งข้าง ๆ โยนทิ้งไปที่ทางเดิน แล้วลากยักษ์ปีศาจไปที่ข้างหน้าต่างรถ
"เขาจะทำอะไร?"
"เขาจะโยนปีศาจออกทางหน้าต่างเรอะ? แต่หน้าต่างรถนี่เป็นกระจกนิรภัยปิดสนิทนะ!"
ท่ามกลางสายตาหวาดกลัว ตกตะลึง และไม่อยากเชื่อนับไม่ถ้วน
ลู่เหยี่ยนไม่แม้แต่จะมองประตูรถที่ปิดสนิททั้งสองบาน เขาเฉียงตัวเล็กน้อย ยกเท้าขวาที่สวมรองเท้าหนังสีดำ เล็งไปที่[กระจกหน้าต่างรถพิเศษ]ที่กั้นหมอกไว้ตรงหน้า แล้วเตะออกไปหนึ่งที!
"ปัง——แคร่ก ๆ ๆ ๆ!!!"
พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กระจกกันระเบิดหนาพิเศษที่ทนทานต่อการกัดกร่อนของหมอก แม้แต่กระสุนก็ยิงไม่ทะลุ ภายใต้ฝ่าเท้าที่แฝงพลังชี่แห่งสำนักเต๋าของลู่เหยี่ยน กลับแตกกระจุยราวกับเศษน้ำแข็งเปราะบาง!
เศษกระจกจำนวนมากพุ่งออกไปข้างนอกราวกับกระสุน หมอกสีเทาดำที่ม้วนตัวอยู่นอกรถ พร้อมกับเสียงลมหวีดหวิวเสียดหู พลันไหลทะลักเข้าทางรูที่แตก!
"บ้าไปแล้ว! เขาบ้าไปแล้ว! เขาเตะหน้าต่างรถแตก!"
ผู้เชี่ยวชาญนับไม่ถ้วนทั่วโลกกุมหัวกรีดร้อง
แต่การเคลื่อนไหวของลู่เหยี่ยนไม่หยุดแม้แต่น้อย
เขาจับไหล่และเข็มขัดของยักษ์ปีศาจด้วยมือทั้งสองข้าง เอวพลันออกแรง
"ไปซะ!"
"วึ๋ง——!"
ท่ามกลางสายตาแบบพบผีของคนเจ็ดพันล้านทั่วทั้งเครือข่าย ลู่เหยี่ยนราวกับกำลังโยนขยะเหม็น ๆ ถุงหนึ่ง ใช้แรงยกยักษ์ปีศาจตัวใหญ่สูงสองเมตรนั้น สอดออกทางรูหน้าต่างที่แตกออกไป!
ร่างใหญ่ของยักษ์ปีศาจติดอยู่ที่ขอบหน้าต่าง ลู่เหยี่ยนไม่เกรงใจ เตะซ้ำอีกทีเข้าที่ก้นของมันโดยตรง
"อ๊า——!"
พร้อมกับเสียงร้องอันโหยหวนสั้น ๆ ยักษ์ปีศาจหลุดออกจากขบวนรถโดยสิ้นเชิง ราวกับกระสอบผ้าขี้ริ้ว พุ่งหัวทิ่มลงไปในหมอกมืดไร้ที่สิ้นสุดที่กำลังถอยหลังเร็วสุดขีดนอกตัวรถ ถูกความมืดกลืนหายไปในพริบตา ไม่เหลือแม้แต่ซาก
ทำทุกอย่างเสร็จสรรพ ลู่เหยี่ยนก็ปัดฝุ่นบนมือ จัดเครื่องแบบพนักงานต้อนรับสีน้ำเงินเข้มให้เรียบร้อย
เขาหันกลับมา สายตาคมกริบกวาดมองผู้โดยสารประหลาดที่พากันกอดกันตัวสั่นอยู่ในตู้โดยสารอย่างเย็นชา แล้วทิ้งท้ายประโยคหนึ่งไว้ด้วยน้ำเสียงสุดจะหยิ่งยโสและรำคาญใจ:
"ไม่มีตั๋วก็กลิ้งลงไปซะ รถไฟขบวนนี้ไม่เลี้ยงปีศาจฟรี ๆ"
ไม่ว่าจะเป็นปีศาจในตู้โดยสาร หรือมนุษย์ที่อยู่หน้าจอ ต่างหยุดหายใจไปพร้อมกันในชั่วขณะนี้
ทุกคนจ้องมองหน้าจอ รอคอยการมาถึงของการลบเลือนสีแดงเลือดของระบบปริศนา เพราะลู่เหยี่ยนเตะหน้าต่างรถแตก ซึ่งในความเข้าใจทั่วไป เทียบเท่ากับ 'การเปิดพื้นที่ปิดของขบวนรถ'!