ในขณะเดียวกัน ในโลกคู่ขนานของประเทศซากุระ
นักสืบชื่อดังแห่งประเทศซากุระ คุโจวริวอิจิ กำลังพิงกำแพงเหล็กท้ายตู้โดยสารหมายเลข 3 หอบหายใจอย่างหนัก
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เสื้อเชิ้ตด้านในเปียกชุ่มไปหมด เมื่อครู่ เขาอาศัยการคำนวณเส้นทางและควบคุมจังหวะการก้าวเท้าอย่างแม่นยำ ฝ่าอันตรายผ่านเขตที่นอนนุ่มที่เต็มไปด้วยปีศาจระดับสูงมาได้อย่างเฉียดฉิว
"ฮืด... ในที่สุดก็ข้ามมาได้"
คุโจวริวอิจิเช็ดเหงื่อเย็น หันไปมองประตูห้องพิเศษตรงหน้าด้วยสายตาจดจ่อ
มันคือประตูเหล็กกล้าสีดำสนิท แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับประตูไม้เลื่อนธรรมดาที่ผ่านมา สิ่งที่ทำให้ขนลุกยิ่งกว่าคือ บนประตูนี้ถูกพันด้วยโซ่เหล็กสีดำหนาเท่าข้อมือถึงสามรอบ ตรงรอยต่อของโซ่มีกุญแจทองเหลืองขนาดใหญ่ขึ้นสนิมแขวนอยู่
คุโจวริวอิจิผลักแว่นกรอบทอง ยื่นหน้าไปใกล้กระจกมองเห็นขนาดเท่าฝ่ามือที่อยู่บนประตู มองเข้าไปข้างใน
แสงในห้องโดยสารสลัวมาก
ไม่มีสัตว์ประหลาดน่ากลัวหน้าตาดุร้ายอย่างที่คิด ไม่มีเศษแขนขาเกลื่อนพื้น
รูม่านตาของคุโจวริวอิจิหดตัวอย่างรุนแรง
เขามองเห็นว่า บนเตียงเดี่ยวที่มุมห้อง มีผู้หญิงคนหนึ่งขดตัวอยู่!
เป็นหญิงสาวสวมชุดพนักงานต้อนรับรุ่นเก่า ผมยาวสยายอยู่บนบ่า เผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวผ่อง งดงามจนถึงขีดสุด
ในขณะนั้น หญิงสาวดูเหมือนจะรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวด้านนอกประตู นางเงยหน้าขวับ
เมื่อเห็นคุโจวริวอิจิยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาคู่งามราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงของนางก็เปล่งประกายความหวังที่จะมีชีวิตอยู่อย่างรุนแรงขึ้นมาทันที!
"ช่วยฉันด้วย..."
หญิงสาวไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงเร่งรีบทำปากพูดกับคุโจวริวอิจิผ่านกระจกหนา นางถึงกับโซซัดโซเซพุ่งตัวมาที่หน้าประตู มือทั้งสองแนบชิดกับกระจก ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาน่าสงสาร ท่าทางชวนหลงใหลเช่นนั้น สามารถทำลายกำแพงจิตใจของชายปกติใด ๆ ได้อย่างง่ายดาย
"มนุษย์? บนขบวนรถนี้ นอกจากผู้ถูกเลือกแล้ว ยังมีคนเป็นอื่นอีกด้วยหรือ?"
คุโจวริวอิจิขมวดคิ้วกอดอก ถอยหลังอย่างระแวดระวังครึ่งก้าว
ในโลกปริศนา ยิ่งสวยงาม ยิ่งดูปกติ ยิ่งมักซ่อนอันตรายถึงตายไว้ เขาจะไม่มีวันหลงกลเพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นสาวงาม