สองพี่น้องคุยกันอีกสักพัก จากนั้นก็ถูกหลินหยุนไล่ให้กลับไปนอน
ในห้อง หลินหยุนลดเสียงลง "เวยหัว คุณว่าผู้หญิงที่มาหาเล่อเล่อวันนี้เป็นยังไงบ้าง"
ซูเวยหัวคิดสักครู่ "ก็เป็นสาวใช้ได้คนหนึ่ง"
เรียบร้อย สวย มีมารยาท แถมยังเป็นนักร้องนำของคณะนาฏศิลป์
หลินหยุนกระแอมทีหนึ่ง "ฉันว่าท่าทางจะได้เรื่อง"
ซูเวยหัวไม่เข้าใจ "ได้เรื่องอะไร"
หลินหยุนค้อนให้ที "คุณนี่ไม้แก่ทื่อจริง ๆ ฉันว่าอี้อันก็เหมือนคุณเลย จนป่านนี้ยังหาเมียไม่ได้ เล่อเล่อเด็กกว่าตั้งหลายปียังมีแฟนแล้ว ส่วนมันยังเป็นหนุ่มโสดอยู่เลย"
ซูเวยหัวกลับไม่ร้อนใจ หัวเราะอารมณ์ดี "อี้อันมันมีความคิดของมันเอง ก็แค่วาสนายังไม่มาถึง ไม่ต้องรีบหรอก"
ปีที่แล้วก็เคยไปดูตัวมาสองสามครั้ง แต่ซูอี้อันก็เฉย ๆ ทุกที เจอกันหนเดียวก็ไม่มีต่อ แต่ฝ่ายหญิงกลับสนใจเขามาก ต่อมามีข่าวว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ขาของเขารักษาไม่หาย พวกสาว ๆ ก็รีบตัดสัมพันธ์ทันที
ก่อนหน้านี้เฉินชุนซินเคยมาที่บ้านด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง แต่กลับจะให้ซูอี้อันแต่งเข้าบ้าน ทำเอาหลินหยุนโมโหไม่น้อย
หลังจากนั้นขาของซูอี้อันหายดีและกลับไปประจำในหน่วยรบ เขาบอกกับหลินหยุนว่า จะจัดการเรื่องของจินเล่อให้เรียบร้อยก่อน ส่วนตัวเขาเองถ้าหาคนคนนั้นไม่เจอก็จะยังไม่แต่งงาน หลินหยุนก็เลยพักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว