ทางฝั่งคณะนาฏศิลป์ ช่วงนี้ซูจินเล่อวิ่งไปโรงงานเสื้อผ้าบ่อยมาก
แบบชุดเต้นรำที่เธอออกแบบมีลายเส้นพิเศษมาก ระหว่างที่พูดคุยกับซูจินเล่อ อาจารย์ที่โรงงานเสื้อผ้ารู้ว่าเธอเองก็ออกแบบเสื้อผ้าขายเป็นงานอดิเรก จึงสนใจขึ้นมา “ฉันได้ยินว่าที่ต่างประเทศมีอาชีพนักออกแบบเสื้อผ้าโดยเฉพาะเลยนะ เป็นคนออกแบบให้คนอื่น เป็นงานบริการพวกคนรวยทั้งนั้น ค่าออกแบบเสื้อตัวเดียวก็แพงหูฉี่”
เรื่องนี้ในประเทศยังทำไม่ได้ เพราะคนรวยยังมีน้อยเกินไป
ซูจินเล่อยิ้มพลางพูดว่า “พวกเขามีแบรนด์แฟชั่นมากมาย มีดีไซเนอร์โดยเฉพาะ แล้วก็พวกดาราดัง ๆ เวลาเดินพรมแดง ก็จะหาดีไซเนอร์มาตัดเสื้อให้”
อาจารย์ถอนใจ “เฮ้อ เมื่อไหร่พวกเราจะได้เป็นดีไซเนอร์บ้างนะ”
พูดจบเขาก็ส่ายหน้าให้ตัวเอง “อายุอย่างฉันคงไม่มีหวังแล้ว แต่ซูน้อย เธอยังเด็ก อนาคตไกลนะ”
ชุดเต้นรำแบบนี้ ยังไม่เคยปรากฏบนเวทีในประเทศเลยนะเนี่ย
ตอนตัดชุดนักเต้นนำ ซูจินเล่อคิดไปคิดมา ก็วาดเพิ่มลงบนแบบสองสามเส้น “อาจารย์คะ ตรงนี้แก้หน่อยได้ไหม”
อาจารย์มองดู “ออกแบบแบบนี้ก็ดีนะ แต่พอลองขึ้นเวทีก็ดูไม่ออกหรอก อีกอย่างพวกนักเต้นก็รักษาหุ่นดีอยู่แล้ว ถ้าเธอวัดขนาดเป๊ะ ๆ แค่ชั่วคราวก็ไม่เปลี่ยนอะไรหรอก”
ซูจินเล่อพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ฉันว่ายิ่งละเอียดยิ่งดีค่ะ ตรงนี้เพิ่มเข็มขัดเข้าไป ดีไซน์เสื้อคล้องคอก็ปรับได้ทั้งเล็กใหญ่ แล้วเสื้อเราก็คงไม่ได้ใส่แค่ครั้งเดียวใช่ไหมคะ ไม่งั้นจะสิ้นเปลืองแค่ไหน”