เธอไม่เห็นด้วยกับกู้จิ่งซิว อาจารย์มหาวิทยาลัยกระจอกงอกง่อย เอามาเทียบกับพี่ฉือซวี้ได้ยังไง สำหรับเธอ กู้จิ่งซิวก็แค่หมาจอมประจบที่การศึกษาสูงหน่อย จะให้เธอทำดีด้วยทำไม?
แต่เธอไม่รู้ว่าตอนนี้แก่นแท้ของกู้จิ่งซิวเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในวงการวิชาการที่ผู้คนเคารพนับถือ ที่เขายอมอ่อนข้อให้หยางมู่ฉิง ก็เพราะต้องการเติมเต็มความเสียดายจากชาติก่อน ไม่ได้หมายความว่าหยางมู่ฉิงจะมาเหยียบหน้าเขาแบบนี้ได้
สีหน้าของเขาจึงเย็นชาลงบ้าง "มู่ฉิง แน่นอนว่าฉันจะแต่งงานกับจินเล่อ เธอก็จะเป็นภรรยาของฉันคนเดียว แต่ไม่ใช่ตอนนี้"
เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก อย่างน้อยคงเข้าสู่ชีวิตแต่งงานหลังจากได้เป็นศาสตราจารย์ ตอนนั้นช่องว่างระหว่างเขากับจินเล่อจะยิ่งกว้างขึ้น เธอจะต้องว่าง่ายและรู้สึกขอบคุณเขามากกว่าเดิม ส่วนเรื่องตัวแทนอะไรนั่นก็จะไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
หยางมู่ฉิงโกรธกับท่าทีของเขา ดวงตาสีแดงก่ำยิ่งขึ้นไปอีก จ้องเขม็งกู้จิ่งซิว กัดริมฝีปากอย่างดื้อรั้น ท่าทางนี้ทำให้หัวใจของกู้จิ่งซิวอ่อนยวบลงอีกครั้ง
เขาถอนหายใจ "เอาล่ะ ฉันรับประกันว่าเล่อเล่อไม่ใช่คนแบบนั้น ในใจเธอมีแค่ฉันคนเดียว"
หยางมู่ฉิงสะบัดมือของเขาออก "งั้นนายก็ไปหมั้นหมายก่อนสิ ยังไงก็ห้ามไปให้เธอยื้อยุดกับพี่ฉือซวี้ได้อีก"
"อารมณ์ร้ายนัก นิสัยคุณหนูไม่เบาเลย!" กู้จิ่งซิวหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ ฉันสัญญากับเธอ"
หยางมู่ฉิงยิ้มออกมาครั้งนี้ "ถือว่าแกเข้าใจ ต่อไปถ้าฉันไปเมืองนอกจะเขียนจดหมายมาหานะ!"