ด้านหน้ากองทหารจอดรถจี๊ปอยู่สองคัน ติดป้ายทะเบียนทหาร พวกเขามีทั้งหมดเจ็ดแปดคน นอกจากซูจินเล่อแล้วก็เป็นผู้ชายหมด แถมยังเป็นหนุ่มๆ ทั้งนั้น...
พวกเขาสวมชุดพรางเรียบๆ พอเห็นซูจินเล่อก็ยิ้มแย้มทักทายเธอว่า “น้องสาวจ๋า สวัสดีจ้ะ”
แต่ละคนรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงเปล่งปลั่ง กลิ่นอายความเป็นชายหนุ่มพวยพุ่งเข้าใส่ ซูจินเล่อรู้สึกว่าหน้าตัวเองคงแดงแล้ว ผู้ชายมากมายขนาดนี้มานั่งกับเธอ ความรู้สึกนี้...
หู่จื่อพาเธอไปที่รถคันหลัง กระจกหน้าต่างเปิดอยู่ เบาะข้างคนขับมีซ่งฉือซวี้นั่งอยู่ พอเห็นเธอก็พยักหน้าให้ ท่าทีค่อนข้างเย็นชา
เสี่ยวอู่รับหน้าที่ขับรถ เขาชำเลืองมองผู้กองของตัวเองแวบหนึ่ง แล้วรับห่อสัมภาระของซูจินเล่อมา “จินเล่อเธอนั่งข้างหลังนะ ให้พวกเขาไปขึ้นรถคันนั้นนั่งกัน”
เบาะด้านหลังกว้างขวางมาก นั่งสามคนก็ไม่มีปัญหา ซูจินเล่อรีบพูดขึ้นว่า “พี่เสี่ยวอู่ไม่ต้องทำอย่างนี้หรอกค่ะ พวกเขาเบียดกันบนรถคันเดียวแออัดเกินไป”
เสี่ยวอู่ยิ้มตอบ “ไม่เป็นไร ผู้ชายด้วยกันเบียดๆ หน่อยไม่เท่าไหร่หรอก เธอเป็นเด็กสาวก็นั่งคนเดียวเถอะ”
หู่จื่อก็เตรียมจะไปนั่งรถคันหน้า แต่พอไปถึงที่กลับพบว่ามันอัดแน่นเกินไปจริงๆ ปกติพวกเขาแปดคนใช้รถจี๊ปสองคันก็กว้างขวางสบาย เขาจึงตะโกนเสียงดังว่า “ไม่ได้เรื่องแล้ว! ที่นั่งพี่เสี่ยวอู่เต็มแล้ว!”
ซูจินเล่อรู้สึกเกรงใจตั้งแต่แรกแล้ว เธอรีบตะโกนเรียกหู่จื่อจากทางหน้าต่าง “พี่หู่จื่อ พี่มานั่งทางนี้เถอะค่ะ เราสองคนนั่งก็กว้างมาก”