จ้าวลี่เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว เธอสวมรองเท้าส้นสูง พอเดินเข้ามาในลานบ้านก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น จากนั้นก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
เสี่ยวอู๋รีบยิ้มทักทายหลินหยุน “สวัสดีค่ะ คุณอา”
หลินหยุนตอนอยู่บ้านกลางวันแสกๆ ไม่เคยสนใจเรื่องการแต่งตัว ใส่อะไรก็ได้ที่สบาย ดังนั้นเธอจึงใส่ชุดทำงานเก่าที่ซูเวยหัวถอดทิ้งไว้ ดูเชยๆ เรียบๆ
จ้าวลี่มีแววดูถูกในสายตามากขึ้น แต่ไม่ได้แสดงออกมา
ซูจินเล่อไม่รู้ว่าพวกเธอมาทำไม แต่ต่อหน้าหลินหยุนก็ไล่แขกตรงๆ ไม่ได้หรอก ถ้าทำแบบนั้นแม่ต้องว่าเธอไม่มีมารยาทแน่ๆ จึงเชิญทั้งสองคนเข้าไปในห้องของตัวเอง
ห้องของเธอไม่ใหญ่ แต่เก็บกวาดสะอาดเอี่ยม มีโต๊ะใหญ่ไว้สำหรับตัดผ้าโดยเฉพาะ และตรงริมหน้าต่างวางจักรเย็บผ้าไว้ตัวหนึ่ง
จ้าวลี่จ้องมองผ้าบนโต๊ะ “เธอกำลังตัดเสื้ออยู่เหรอ”
“ใช่ค่ะ” ซูจินเล่อถาม “พวกเธอมาที่นี่ทำไมกันแน่”
จ้าวลี่ยังคงวางมาด เธอยื่นมือล้วงกระเป๋าหยิบเงิน 25 หยวนออกมาวางบนโต๊ะ “ฉันได้ยินว่าเธอตัดเสื้อตัวหนึ่งราคา 22 หยวน นี่เงิน 25 หยวน ตัดให้ฉันสักตัวสิ แบบไหนก็ได้”
นี่ถือว่ามาใช้เงินขอโทษ แต่ไม่มีทีท่าจะลดตัวลงเลยสักนิด
เสี่ยวอู๋กลับมีท่าทีดีมาก เธอยิ้มเอ่ยปาก “รบกวนทำให้ฉันสักตัวด้วยนะ ฉันว่าเสื้อผ้าที่เธอทำมันสวยดีจริงๆ”
ซูจินเล่อยิ้ม “ขอโทษนะคะ ฉันไม่มีเวลา”
จ้าวลี่คาดไม่ถึงว่าเธอจะพูดแบบนี้ น้ำเสียงจึงทุ้มลงเล็กน้อย “นี่หมายความว่ายังไง ยังโกรธที่ฉันไม่เลือกชุดแสดงของเธออยู่เหรอ ฉันยอมรับว่าเสื้อเธอใช้ได้อยู่ และต่อไปจะร่วมงานกับเธอด้วย แต่ถ้าถือตัวเกินไปก็ไม่น่ารักแล้วนะ”