เรื่องที่บ้านหลินหยุนมีฐานะไม่ดี ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดี ถึงได้เสนอค่าแรงถูกปานนี้ ปกติแล้วการจ้างคนงานสักคนหนึ่งต้องจ่ายอย่างน้อยวันละหนึ่งหยวนห้าเหมา ยิ่งไปกว่านั้นหลินหยุนยังทำงานคล่องแคล่วและอารมณ์ดี ให้ทำอะไรก็ทำ ใช้งานง่ายมากด้วย
นางเองก็จะขึ้นค่าแรงให้หลินหยุนและให้อยู่ต่อได้ แต่ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยเล่า นางก็จะให้หลินหยุนต้องเป็นฝ่ายร้องขออยู่ทำงานด้วยตัวเอง!
หลินหยุนกัดริมฝีปากแน่น เถ้าแก่เนี้ยคนนี้ค่อนข้างร้ายกาจ ได้ยินว่าสนิทกับหัวหน้าระดับล่างในเขตปกครองด้วย ครั้งที่แล้วที่ซูเวยหัวถูกโรงงานหักค่าจ้างไปยี่สิบหยวน นางก็ยังหวาดกลัวอยู่ แล้วจะกล้าต่อปากต่อคำกับนางจริงๆ ได้อย่างไร
ได้แต่ลดเสียงลงอ้อนวอน: “เถ้าแก่ ท่านก็รู้สภาพที่บ้านของเรา จ่ายค่าจ้างตามหนึ่งหยวน ได้หรือไม่เจ้าคะ?”
เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะเยาะ: “ทางบ้านยากจนยังกล้ามาลาอีกหรือ? จะให้หักห้าหยวน หรือจะให้หักหนึ่งหยวนแล้วกลับมาทำงานดีๆ ให้ข้าต่อไป!”
หลินหยุนเม้มปากเงียบ เดิมทีนางก็ลังเลว่าจะลาออกดีหรือไม่ พอคิดว่าจะถูกหักถึงห้าหยวน ตอนนี้ก็ไม่กล้าลาออกแล้ว
“ไม่ทำแล้ว!” เสียงใสเจือโทสะดังขึ้น
หลินหยุนหันกลับไป ตื่นตระหนก: “เล่อเล่อ ลูกเข้ามาได้ยังไง?”
ในสายตาของซ่งฉือซวี้ที่เกาะอยู่บนกำแพง ตอนนี้ซูจินเล่อเหมือนขนมจีบซาลาเปาก้อนขาวนุ่มลูกใหญ่ กลิ้งผางๆ เข้ามา พุ่งชนเถ้าแก่เนี้ย แล้วขนมจีบก้อนนิ่มนั่นก็กลายเป็นประทัดน้อย
ซูจินเล่อหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ พูดยังติดอ่าง แต่ท่วงทีจัดจ้าน: “หักค่าแรงแม่ของหนูสักแดงเดียวก็ไม่ได้! ไม่อย่างนั้น ไม่อย่างนั้น...”