ซ่งฉือซวี้หัวเราะต่ำ ๆ เบา ๆ ไม่พูดเรื่องนี้อีกต่อไป “นอนเถอะ”
ทั้งใจทั้งกายยังตกตะลึง แต่ซูจินเล่อกลับเคลิ้มหลับไปทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขา...
ลืมตาขึ้นอีกที ฟ้าข้างนอกก็สว่างแล้ว
ซ่งฉือซวี้เอนกายกึ่งนอนบนเบาะนั่ง ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเม้มแน่น ถัดลงมาคือลูกกระเดือกเซ็กซี่ ลงไปอีกคือกล้ามเนื้อหน้าอกที่กระดุมสองเม็ดถูกปลดออก...
ซูจินเล่อตัวทั้งตัวยังอยู่ในอ้อมกอดเขา ค่ำคืนที่หนาวเหน็บ กลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด
“ฉันไม่ได้ขี้เหร่” ซ่งฉือซวี้ลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาขยับแขนที่ชาจากน้ำหนักตัวเธอ น้ำเสียงแหบพร่า “คิดได้หรือยัง คบไม่คบ”
ที่ไหนมีใครถามเร่งรัดขนาดนี้ เมื่อคืนยังบอกจะให้เวลาหนึ่งอาทิตย์เลย!
ซูจินเล่อหน้าแดงก่ำ ใช้มือน้อย ๆ ดันตัวเขา “คุณปล่อยฉันก่อนเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นจะทำยังไง”
ซ่งฉือซวี้ทำเป็นสุภาพบุรุษยอมปล่อยเธอ “งั้นเธอก็ลองคิดดูอีกที ฉันไม่รีบ”
เขาไม่รีบคำตอบของเธอ แค่รีบที่จะคบเป็นแฟนแล้วจดทะเบียนแต่งงาน...
ขณะนั้นเอง มีเสียงรถจี๊ปดังมาจากข้างหน้า หู่จื่อกระโดดลงจากรถ “ผู้การซ่ง น้องจินเล่อ!”
“พวกเราไม่เป็นไร” ซ่งฉือซวี้สีหน้ากลับมาเย็นชาตามปกติ เขาลงจากรถ ชี้ไปที่ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งซึ่งจะแข็งตายอยู่ทางด้านโน้นของป่า “เอาตัวพวกเขาไปส่งสถานีตำรวจก่อน กำชับด้วยว่าต้องสอบสวนให้ชัดเจน”
ชายหนุ่มหลายคนหนาวจนแทบไร้ความรู้สึก ถูกทหารสองสามคนจับโยนขึ้นรถไป
หู่จื่อพลอยได้เตะไอ้อ้วนไปหนึ่งที “ไอ้พวกไม่ดูตาม้าตาเรือ ไปหาเรื่องใครก็ไม่หา ดันมาหาเรื่องผู้การซ่งของเรา!”