ซูจินเล่อไม่ค่อยมั่นใจนัก "แต่ยังต้องสอบนะ"
เรื่องตัดเย็บเสื้อผ้าเธอไม่กลัวหรอก แต่ไม่รู้ว่าข้อสอบจะออกอะไร เพราะเธอเรียนไม่จบมัธยมปลายก็ลาออกมาก่อน
หลินหยุนให้กำลังใจเธอ "ลองไปดูสักครั้งเถอะ จะได้หรือไม่ก็ช่างมัน"
ซูจินเล่อเม้มริมฝีปาก "ก็ได้"
ถึงเธอจะไม่เคยทำงานมาก่อน แต่เพราะสนใจด้านแฟชั่น เลยรู้ว่าตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลเครื่องแต่งกายของคณะนาฏศิลป์จะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นดีไซเนอร์เสื้อผ้าในภายหลัง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
ดีไซเนอร์เสื้อผ้าที่ได้รับการรับรองจากประเทศ
ซูอี้อันเองก็เห็นดีด้วย เขาฝากคนให้ไปสืบวันเวลาและสถานที่สอบ รวมถึงเนื้อหาคร่าว ๆ ที่จะสอบ และเพราะเป็นตำแหน่งในคณะนาฏศิลป์ จึงต้องมีการตรวจสอบภูมิหลังทางการเมืองด้วย
กลับมาแล้วเขากลุ้มใจอยู่บ้าง "ครั้งนี้การรับสมัครและสอบของคณะนาฏศิลป์จัดที่อำเภอหมี่ยหวิน จิงเป่ย ห่างจากเราไปแปดสิบกว่ากิโล ต้องนั่งรถบัสไป จินเล่อไปคนเดียวพี่ไม่วางใจ"
คณะนาฏศิลป์ของจิงเป่ยมีทั้งหมดสี่ห้าคณะ รับสมัครและสอบรวมกัน หลังจากผ่านการคัดเลือกแล้วค่อยแจกจ่ายตามภูมิลำเนาหรือความต้องการส่วนตัว แต่เพราะตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลเครื่องแต่งกายมีคนสมัครน้อย จึงจัดการสอบรวมกันที่มี่อวิ๋นนั่นเลย
แค่การสอบก็ใช้เวลาสองวันแล้ว รวมเวลาเดินทางไปกลับคงต้องสามสี่วันเป็นอย่างน้อย
ซูอี้อันมีงานที่ฝ่ายการเมืองยังปลีกตัวไม่ได้ หลินหยุนต้องดูแลธุรกิจทางสหกรณ์สรรพสินค้า ส่วนซูเวยหัวเพิ่งหมดวันลาหยุดยาว ถ้าจะขอลาโรงงานอาหารกระป๋องต่อโดยไม่มีเหตุผลที่ดีก็จะกลายเป็นขาดงานระยะยาว...