เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นรอบด้าน เหล่านักเต้นคนอื่นต่างเอามือปิดปากยิ้มขำ
หานชิงเมิ่งมีสัมพันธ์กับคนในคณะไม่ค่อยดีนัก คนที่หมั่นไส้เธออยู่ก่อนแล้วพากันกระซิบกระซาบว่า “ยังกล้าบอกว่าตัวเองแสดงใหญ่มาหลายงาน ที่แท้ใส่ชุดเต้นรำนี่ไม่เป็น!”
“อ้าปากก็ใส่ร้ายจินเล่อ ฉันยังอายแทน!”
จ้าวเสวี่ยฟางตอนนี้ผิดหวังในตัวหานชิงเมิ่งอย่างที่สุด ทว่าการแสดงใกล้เริ่มแล้ว เธอจำต้องข่มอารมณ์เอ่ยปากว่า “เอาล่ะ หยุดพูดกันได้แล้ว ในเมื่อชุดไม่มีปัญหา ก็รีบไปซ้อม”
หานชิงเมิ่งกลั้นน้ำตาแทบไม่ไหว ช่วงนี้เธอฝืนลดอาหารอย่างหนัก กระทั่งข้าวยังไม่เคยกินอิ่ม ก็เพื่อวันนี้จะตบหน้าซูจินเล่อ แต่ผลคือซูจินเล่อกลับทำชุดแบบนี้ อับอายขายหน้าชัด ๆ!
ฟางฟางเอ่ยปลอบ “ชิงเมิ่ง เราไปซ้อมใหญ่กันเถอะ”
หานชิงเมิ่งกัดริมฝีปาก ไม่รู้ว่าโมโหหรือน้อยใจ รู้สึกเพียงหัวหมุนตื้อไปหมด ถ้าไม่ใช่ฟางฟางตาไวมือไวพยุงไว้ทีหนึ่ง เกือบจะล้มฟาดไปแล้ว
ฟางฟางอดกังวลไม่ได้ “ชิงเมิ่ง เธอไม่เป็นไรนะ? สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี”
หานชิงเมิ่งกัดฟันแน่น เธอจะขายหน้าต่อหน้าซูจินเล่ออีกไม่ได้! เธอจะเต้นให้ดี เปล่งประกายในมหาศาลาประชาชน จะได้รับคำชมจากผู้บังคับบัญชา จะให้หัวหน้าซ่งเห็นความงามของเธอ!
“ฉันไม่เป็นไร!” เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรง เงยหน้าขึ้นชายกระโปรงเดินนำออกจากแผนกส่งกำลังบำรุงไปก่อน
ซูจินเล่อมองเธออย่างพูดไม่ออก พลางนึกถึงคำพูดของหานชิงเมิ่ง ตอนนั้นซ่งฉือซวี้ช่วยเธอขึ้นมาจากแม่น้ำ แถมยังอุ้มเธออีก!