ตอนนี้กู้จิ่งซิวรู้สึกว่า มีเพียงต่อหน้าซูจินเล่อเท่านั้นที่เขาได้พบความสงบใจเล็กน้อย เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับหยางมู่ฉิงเลยจริง ๆ แต่ก็ไม่มีทางสลัดเธอให้หลุดไปได้
นิสัยของเธอกับซูจินเล่อนั้นตรงข้ามกันสุดขั้ว เธอไม่ใช่คนที่ยอมก้มหัวให้กับโชคชะตาแบบนั้น ในอดีตเขาเคยชื่นชม แต่ตอนนี้กลับหวาดกลัวจนอกสั่น
"เล่อเล่อ ผมจะใส่เสื้อผ้าที่คุณตัดไปอวดถึงในมหาวิทยาลัยเลย จะได้มีคนมาว่าจ้างคุณตัดเสื้อแน่นอน" กู้จิ่งซิวไม่อยากไป เขาพยายามหาเหตุผลมาอยู่ต่ออีกสักพัก เพื่อจะได้พูดคุยกันอีกสักหน่อย
ซูจินเล่อรู้สึกขำขัน เมื่อก่อนเขาบอกว่าเสื้อผ้าที่เธอตัดนั้นใส่แล้วขายหน้า ตอนนี้กลับบอกว่าจะช่วยโปรโมทให้
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้รักหยางมู่ฉิง และก็ไม่ได้รักเธอ เขาเพียงแต่รักตัวเองที่สุดเท่านั้น ถึงได้สร้างภาพว่าเป็นคนที่ลึกซึ้งและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งเช่นนี้
แต่ถึงอย่างนั้นซูจินเล่อก็ยังส่งยิ้มให้เขาอย่างขอไปที "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากนะ"
กู้จิ่งซิวพลันมีกำลังใจขึ้นมา เหมือนกับความหวังได้ผลิบานขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเจือความอ้อนวอน "เล่อเล่อ ผมมาหาคุณบ่อย ๆ ได้ไหม? เรื่องที่ผมแต่งงานกับหยางมู่ฉิงนั้นไม่มีทางเลือก ในสถานการณ์แบบนั้น ถ้าผมไม่แต่งกับเธอ ชื่อเสียงของเธอจะเหลืออะไร? คุณก็รู้ เธอเป็นคนที่หยิ่งยโสขนาดนั้น..."
"แต่คุณก็รู้ว่าเธอจะต้องไปเมืองนอก ถึงตอนนั้นข่าวลือซุบซิบก็จะเงียบไปเอง แล้วผมจะหย่ากับเธอ ถึงตอนนั้นเรา..."
เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเธออย่างประหม่า "ถึงตอนนั้น เราจะเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งได้ ใช่ไหม? ผมจะไม่เอาคุณมาแทนที่ใครอีกแล้ว ผมจะรักคุณอย่างดี คุณจะได้เป็นภรรยาศาสตราจารย์ ไม่ต้องลำบากตัดเย็บเสื้อผ้าอีกต่อไป แต่ถ้าคุณชอบ คุณจะตัดเย็บเสื้อผ้าที่บ้านให้ผมก็ได้..."