จ้าวลี่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า!
เธอไม่เคยคิดเลยว่าชุดที่หลิวหงเหมยตัด แค่เปลี่ยนผ้า คุณภาพก็แย่ได้ถึงขนาดนี้!
ปกติแล้วกระโปรงตัวหนึ่งต้องเย็บด้วยด้ายคู่ถึงจะแข็งแรง แต่หลิวหงเหมยขี้เกียจ เย็บแค่วนรอบเดียว แถมขนาดก็ไม่ได้มาตรฐานนัก แต่ว่าหลิวหงเหมยเพิ่งตัดเสร็จเมื่อวาน ตอนลองใส่กันก็ยังพอได้อยู่บ้าง อีกอย่างเป็นชุดที่หัวหน้าคณะหาคนมาตัดให้ ก็เลยได้แต่ใส่แบบขอไปที
ใครจะรู้ว่าบ่ายนี้มาตอนมาแข่ง เสี่ยวอู๋แค่ก้มลงเก็บของ พอลุกขึ้นมา รักแร้ก็ปริออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวข้างใน
เธอตกใจจนรีบเอามือกุมหน้าอก น้ำตาคลอ โชคดีที่หลังเวทีแบ่งโซนชายหญิง ฝั่งนี้มีแต่ผู้หญิง ไม่งั้นถ้ามีใครมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของเธอคงพังหมด!
สิบกว่าคนรีบร้อนหาด้ายหาเข็ม แต่นี่มันศูนย์กิจกรรมสหภาพแรงงาน จะไปหาจากไหน?
จ้าวลี่เป็นคนหยิ่งทะนงมาตลอด ชอบเชิดหน้าอกผายไหล่ผึ่ง รักษาท่าทางสง่างามเย็นชา แต่ตอนนี้ร้อนรนเหมือนคนบ้า: "หา! รีบไปหากันสิ พวกเธอออกไปถามคนข้างนอก อีกไม่กี่คิวก็ถึงพวกเราแล้ว!"
เพลงหนึ่งก็แค่ไม่กี่นาที!
เสี่ยวอู๋กุมหน้าอกนั่งยองๆ อยู่กับพื้น ขอบตาแดงก่ำ ตอนนี้เธอไม่มีกะจิตกะใจจะแข่งแล้ว กลัวกว่าคือกลับบ้านยังไงดี ทุกคนใส่ชุดแสดงมาจากบ้านเลย ไม่มีใครเอาชุดเปลี่ยนมา!