หลังจากงานแต่งของหยางมู่ฉิงและกู้จิ่งซิวถูกกำหนดลงแล้ว เธอก็กลับมาผงาดอย่างสง่างามอีกครั้ง เพราะตำแหน่งศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยของกู้จิ่งซิวก็นับว่าช่วยเพิ่มหน้ากากให้เธอได้ระดับหนึ่ง อีกทั้งพ่อของหยางเพื่อปลอบใจลูกสาวก็เอาเงินมาให้เธอไม่น้อย
งานแต่งของหยางมู่ฉิงแน่นอนว่าต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่ ตอนนี้ทุกเช้าเธอแค่ปั่นจักรยานไปเซ็นชื่อที่โรงงานอาหารกระป๋อง จากนั้นก็ไม่รู้ว่าไปเที่ยวเล่นที่ไหนแล้ว ไม่มีใครในแผนกส่งกำลังบำรุงสักคนกล้าพูดอะไร
หลี่เหลียนซินวางมาดแม่สามีตำหนิเธอว่า: "ถึงลูกจะไม่ตั้งใจทำงาน แต่ก็น่าจะทำงานบ้านบ้างนะ ซักผ้าทำอาหารนี่เป็นสิ่งที่ผู้หญิงควรทำ ออกไปเดินเที่ยวซื้อของทุกวันมันเหมือนอะไรกัน?"
หยางมู่ฉิงหันไปมองกู้จิ่งซิว: "คุณจะให้ฉันล้างจานซักผ้าให้คุณเหรอ?"
กู้จิ่งซิวจนใจมองไปที่หลี่เหลียนซิน: "แม่ครับ มู่ฉิงเป็นลูกสาวผู้อำนวยการโรงงาน เลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็ก เคยทำเรื่องพวกนี้ที่ไหน? แม่อยู่บ้านก็ว่างพอดี ลงมือทำเองก็พอแล้ว"
หยางมู่ฉิงถึงได้พอใจ ดึงแขนกู้จิ่งซิว: "ใกล้จะแต่งงานแล้ว ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้า"
อากาศค่อยๆ เย็นลง หล่อนเงียบไปพักใหญ่ ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เชิดหน้า ในมือมีเงินอีก อยากซื้อทุกอย่างตามธรรมชาติ
สองคนออกไป ทิ้งให้หลี่เหลียนซินโกรธแทบบ้า ทุบชามตะเกียบดังปังๆ
บิดาสกุลกู้ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร: "ก็แค่ล้างจานนิดหน่อย แม่จะโกรธทำไม"