เสื้อผ้าหนึ่งตัวยี่สิบหยวน ห้าเท่าก็ตัวละหนึ่งร้อยหยวน ขนาดเสื้อกันหนาวหน้าหนาวก็ราคาแค่นี้ แต่หยางมู่ฉิงเอ่ยปากว่าขอเหมาทั้งหมด
เสื้อผ้าพวกนี้มีเจ็ดแปดตัว หยางมู่ฉิงจะไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
กู้จิ่งซิวหันกลับมามอง ขมวดคิ้วใส่หยางมู่ฉิงเป็นครั้งแรก "คุณอย่ามาเอะอะสิ ใครเขาจะเอาเงินตั้งมากมายมาซื้อเสื้อผ้ากัน?"
หยางมู่ฉิงมองเขาปรือตา "นี่เงินของฉัน ฉันจะใช้ยังไงก็เรื่องของฉัน"
ดูเผินๆ สินสอดของเธอมีแค่หนึ่งพันหยวน แต่ความจริงแล้วพ่อตระกูลหยางแอบยัดสมุดเงินฝากห้าพันหยวนให้เธอ โดยบอกให้เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น แต่กำชับไว้ว่าห้ามให้ใครรู้เรื่องเงินก้อนนี้ และห้ามเอาออกมาใช้โดยไม่จำเป็นจริงๆ
ถึงเขาจะโกงกินไปไม่น้อย แต่นอกเหนือจากการใช้เงินกับหยางมู่ฉิงมากที่สุดแล้ว ปกติก็สมถะเรียบง่ายดี จึงไม่มีใครเคยระแวง เพราะผู้อำนวยการโรงงานกับหัวหน้าแผนกเงินเดือนสูงอยู่แล้ว สวัสดิการก็ดี ปกติหยางมู่ฉิงใช้เงินมือเติบก็เป็นเรื่องปกติ
ส่วนเรื่องเข้างานสายกลับก่อนก็เรื่องเล็กน้อยแค่นั้น ไม่ถึงขั้นต้องถือเป็นเรื่องผิดใหญ่โตอะไร
แต่ตานี่หยางมู่ฉิงคราวนี้ใช้เงินรวดเดียวแปดร้อยหยวน เพื่อซื้อเสื้อผ้าไม่กี่ตัว ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนส่วนใหญ่คงคิดมากไปต่างๆ นานาแล้วกระมัง?
ซูจินเล่อใจเต้นตึกตักแทบทะลักออกมานอกอก กลัวหยางมู่ฉิงไม่ตกลง เธอใคร่ครวญแล้วแกล้งใช้แผนยั่วโทสะ "กู้จิ่งซิวเป็นแค่อาจารย์มหาวิทยาลัย จะไปเอาเงินมากมายแบบนี้ที่ไหน เงินช่วยเหลือเขายังไม่เท่าพี่ฉือซวี้เลยมั้ง?"