ผู้คนที่ล้อมรอบตึกไป่ฮั่วเริ่มแยกย้ายกันไป ซูจินเล่อและอู๋เซี่ยก็ขี่จักรยานจากไปเช่นกัน
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าไม่ไกลออกไป มีชายสองคนยืนเคียงข้างกันอยู่ ทั้งสองมาเพื่อจัดซื้อสิ่งของสำหรับการฝึกซ้อมรบจำลองที่กำลังจะมาถึง คาดไม่ถึงว่าผ่านตึกไป่ฮั่วจะได้พบกับเหตุการณ์สนุก ๆ เช่นนี้
หู่จื่ออ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้: "ผู้การซ่ง เมื่อกี้ที่น้องจินเล่อพูดหมายความว่าอะไรนะ คุณเคยพูดแบบนั้นกับน้องจินเล่อจริง ๆ หรือ"
อะไรคือผู้ชายหาเงินก็เพื่อให้ผู้หญิงใช้ เขาเป็นผู้ชายตัวโตยังรู้สึกขัดเขินเลย ต่อให้ตีเขาตายเขาก็คิดไม่ถึงว่าผู้การซ่งของพวกเขาที่หน้าตาเย็นชาใจเย็นชาจะพูดคำเช่นนี้ออกมาได้
ซ่งฉือซวี้กระแอมเบา ๆ: "อาจจะพูดไปแล้วล่ะนะ"
เด็กสาวขี้อาย ก็ถือว่าพูดแล้วแล้วกัน...
หู่จื่อตกตะลึงเหมือนได้รู้จักซ่งฉือซวี้เป็นครั้งแรก เขาลดเสียงต่ำลง: "คุณไม่กลัวอี้อันหักขาคุณหรือ"
นี่มันล้อเลียนเด็กสาวแบบโจ่งแจ้งชัด ๆ เลยนะ!
ซ่งฉือซวี้ขมวดคิ้ว: "ขาผมหักง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ"
หู่จื่อหัวเราะแหะ: "ขาคุณแข็ง หักไม่ได้หรอก"
ซ่งฉือซวี้เปิดประตูรถแล้วกระโดดขึ้นไป ทั้งสองคนใกล้ถึงหน่วยทหาร ซ่งฉือซวี้เหลือบมองหู่จื่ออย่างเตือนเชิง: "เด็กสาวขี้อาย อย่าไปพูดจาเลอะเทอะข้างนอก"
หู่จื่อสีหน้าซับซ้อน อยากพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ สายตามองซ่งฉือซวี้เปลี่ยนไปแล้ว
ซ่งฉือซวี้ยืดตัวตรงถือพวงมาลัย รถวิ่งผ่านข้างรถจักรยานที่ซูจินเล่อและอู๋เซี่ยขี่ ลมพัดพลิ้วผมยาวของซูจินเล่อ