"ทั้งสองท่านศิษย์น้อง พิจารณาเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ศิษย์พี่ล้วนคิดเพื่อพวกท่านทั้งนั้น สมาคมการค้าชิงหยุนเป็นเพียงคนนอก แม้ตอนนี้พวกท่านจะอาศัยการแลกเปลี่ยน ได้รับการคุ้มครองจากปรมาจารย์ขั้นหลอมวิญญาณชั่วคราว"
"แต่ต่อไปล่ะ? สมาคมการค้าชิงหยุนจะคุ้มครองพวกท่านไปตลอดชีวิตหรือ?"
ฉู่หยุนเฟยค่อยๆ โน้มน้าว คาดคั้นทั้งอ่อนและแข็ง
"แต่ศิษย์พี่ไม่เหมือนกัน ขอเพียงพวกท่านยอมยกคำสั่งกระบี่ซวนหมิงให้ข้า แม้ไม่อาจคุ้มครองสองท่านได้ตลอดชีวิต แต่อย่างน้อยจนกว่าศิษย์น้องทั้งสองจะเติบโตก็ยังพอไหว"
"ข้ารู้ว่าลูกศิษย์ในสำนักล้วนถือตัวว่าเป็นอัจฉริยะ แต่อัจฉริยะ หากตายกลางทาง ก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น"
"สองท่านศิษย์น้องจะยอมทำลายไมตรีระหว่างศิษย์ด้วยกันเพียงเพราะคำสั่งกระบี่จริงหรือ?"
หน้าซื่อใจคด! เสแสร้งถึงที่สุด!
ฟ่งจั๋วแช่งชะตาอยู่ในใจ
"ศิษย์พี่ใหญ่พูดเล่นแล้ว"
พอเดาได้ว่าอาจารย์กำลังจะมา ฟ่งจั๋วจึงกล้าพูดขึ้นว่า "ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเราไม่มีคำสั่งกระบี่ซวนหมิงอยู่ในมือ"
คนพลุกพล่านหูตาเยอะ ฟ่งจั๋วไม่อยากให้ใครมารู้ความลับของถุงเก็บของของศิษย์พี่เล็ก
"ต่อให้มี ก็ไม่สะดวกที่จะยกให้ศิษย์พี่ใหญ่"
"การบำเพ็ญเซียนคือการฝืนฟ้าดิน เราต่อสู้กับฟ้า ต่อสู้กับคน หากแม้แต่โอกาสที่ได้มาถึงมือยังต้องยกให้คนอื่น แล้วจะบำเพ็ญไปเพื่ออะไร? สู้ตายไปเลยดีกว่า!"
"ปากจัดนัก!"
ฉู่หยุนเฟยเอ่ยเสียงเย็น "ไม่กินน้ำชา ก็ต้องกินเหล้า! ขอดูเถอะว่าพวกท่านจะถือคำสั่งกระบี่ซวนหมิงนั้นอยู่อย่างสงบได้สักกี่น้ำ! ถึงเวลานั้นอย่ามาขอร้องข้าล่ะ!"