ฟ่งจั๋ว นั่งขัดสมาธิ ภายในร่างเคล็ดจิตใจทั้งสองหมุนเวียนไปพร้อมกัน ญาณสัมผัสยังคงระมัดระวังตลอดเวลา
เหยียนป๋า กลืนพลังปราณจนสมบูรณ์และเลื่อนขั้นเป็นขั้นหกแล้ว ตอนนี้กำลังเฝ้าอยู่ข้างกายนายอย่างซื่อสัตย์
แม้สัมผัสของพลังไม้หยินจะทำให้มันรู้สึกเป็นมิตร แต่อากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเลือดและพลังชั่วร้ายก็ทำให้มันกระสับกระส่าย
“นายมาถึงที่ห่าไหนกันได้…”
เหยียนป๋า พึมพำกับตัวเอง
จากนั้น มันก็คิดอย่างองอาจว่า “แต่ถึงจะรับนายเป็นนายแล้ว ต่อให้เป็นเข็มทะลุทะเลเพลิงก็ต้องตามไป!”
…แน่นอนว่า ถ้าตายไปได้กินไก่ขอทานสักตัวก่อนก็คงดี
ฟ่งจั๋ว ทนไม่ไหวจริงๆ “น้ำลาย”
หันไปทางต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ “ผู้อาวุโสทราบหรือไม่ว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร?”
“ไม่ทราบ”
พลังไม้หยิน ในตอนนี้ได้สลัดคราบความศักดิ์สิทธิ์ออกจนหมดสิ้น
ความบริสุทธิ์ที่แสร้งทำในตอนแรกไม่เหลือแม้แต่น้อย กลายเป็นสำเนียงของคนแก่ข้างถนน
ที่ว่ากลับคืนสู่ความเรียบง่ายก็คงเป็นเช่นนี้
มันพูดกับเด็กชุดแดงตรงหน้าไปมากมาย
เล่าเคล็ดจิตใจอย่าง “ตำราชั่วนิรันดร์” ให้ฟัง และอธิบายเกี่ยวกับร่างศักดิ์สิทธิ์ไม้อี่ รวมถึงร่างพิเศษโบราณต่างๆ อย่างละเอียด
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังบอกตามตรงว่านี่คือสมรภูมิโบราณ และสิ่งที่พันอยู่รอบตัวมันคือพืชอสูรโบราณ หนึ่งในสิ่งชั่วร้ายที่เติบโตด้วยการดูดซับพลังเลือดและความแค้น
มันเฝ้าอยู่ที่นี่ เพียงเพื่อไม่ให้พืชอสูรนี้หลุดออกไปก่อความหายนะแก่ผู้คน
แต่น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มตรงหน้ายังคงไม่เชื่อ
พลังไม้หยิน แม้ในใจจะกระวนกระวาย แต่ก็ไม่มีทางออก
อันที่จริง หลังจากเผชิญหน้ากันมานับหมื่นปี รากของเถาวัลย์กลืนวิญญาณเก่ายมโลกก็พันเกี่ยวอยู่กับพลังไม้หยิน จนกลายเป็นชีวิตที่พึ่งพากัน
แม้เถาวัลย์กลืนวิญญาณจะถูกมันกดขี่อยู่ที่นี่มานาน ระดับได้ลดลงเรื่อยๆ
แต่พลังชีวิตของพลังไม้หยินก็ถูกกัดกร่อนไปพร้อมกับมันในกระบวนการนี้เช่นกัน