"หืม?" หลินอินซีกระพริบตา "ไม่ได้เหรอ?"
ภายในพื้นที่ปนเปื้อน ไม่ว่าจะอยู่ในภารกิจหรือเขตน้ำขึ้นน้ำลง ต่างก็โทรศัพท์หากันได้
แต่พื้นที่ปนเปื้อนกับเขตรักษาความปลอดภัย ติดต่อกันไม่ได้
ฟู่จื๋อซวี่จ้องเธอ ดวงตาเรียวยาวนั่นหรี่ลงเล็กน้อย
"อย่างนี้นี่เอง..." เขาพูดเสียงต่ำ "มิน่าพี่ชายเธอถึงมาเจรจากับฉันเป็นการส่วนตัว ฮ่า เธอคือจุดอ่อนของเขา ถึงเขาจะคิดว่ามันบ้าบอ แต่ก็ยังมาหาฉันเพื่อยืนยันด้วยตัวเองว่าเธอยังมีชีวิตอยู่"
"ทำเป็นขึงขังเป็นเรื่องเป็นราว" หลินอินซีกระชากมือถือตัวเองกลับมา แต่เธอไม่ได้ส่งข้อความอีก
เพราะหลินอินซีจับน้ำเสียงของฟู่จื๋อซวี่ได้ว่ามีบางอย่างแฝงอยู่ นั่นคือพี่ชายของเธอในเขตรักษาความปลอดภัย ไม่ได้มีอิสระมากนัก
บางทีบันทึกแชตของเธอกับพี่ชาย ก็อยู่ภายใต้การเฝ้าติดตามอย่างเข้มงวดของเขตรักษาความปลอดภัยเช่นกัน
หากเป็นแบบนั้นจริง หลินอินซีก็ยังไม่สามารถคุยกับพี่ชายผ่านกรีนบับเบิลได้ในบางเรื่อง
หลินอินซีเหลือบมองท้องฟ้าสีเทาหม่น เกสรดอกฝุตโปรยปรายหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ปลิวว่อนราวกับหิมะ "สถานีรถไฟใต้ดินปิดแล้ว งั้นก็พักที่นี่ต่ออีกหนึ่งวัน โรงแรมใกล้ๆ อยู่ที่ไหน?"
ฟู่จื๋อซวี่มองไปยังป้ายไฟที่สว่างอยู่แต่ไกล "ฉันจองห้องพักไว้ที่โรงแรมซีอว่าง"
พูดจบ เขาหันมามองหลินอินซีแวบหนึ่ง
"แน่นอน ถ้าเธอคิดว่าการพักโรงแรมเดียวกันกับอดีตคู่หมั้นไม่เหมาะสม ก็ไปหาที่พักเองก็ได้"