เสียงประกาศดังซ้ำไปมา พร้อมกับเสียงไซเรนที่บาดแก้วหู ลมเน่าเหม็นที่ทำให้อยากอาเจียนพัดขึ้นมาจากส่วนลึกของชานชาลา
หลินอินซีดึงหน้ากากขึ้นอีกนิด
“ไป ออกไปจากที่นี่กับผมก่อน” ฟู่จื๋อซวี่คว้าข้อมือของหลินอินซีไว้
นิ้วของเขาเรียวยาว ข้อกระดูกชัดเจน ฝ่ามืออุ่นร้อน ไม่ยอมให้เธอปฏิเสธ เขาพาเธอออกไปด้านนอก
“เกิดอะไรขึ้น” หลินอินซีไม่รู้เรื่องราว แต่ก็รีบวิ่งตามหลังเขาไป
“ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว” ฟู่จื๋อซวี่ขายาวอยู่แล้ว เขาก้าวเท้ายาว ๆ หลินอินซีวิ่งฮึดฮัดตามหลังไป
หลินอินซีได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง
หันไปมอง แทบขนหัวลุก เมื่อพบว่าพนักงานตรวจสัมภาระที่ดูเหมือนหุ่นเชิดคนนั้น ร่างกายบิดเบี้ยวเหมือนหุ่นไม้ ข้อต่อบิดงอ ก้าวเดินอย่างประหลาดวิ่งตรงมาหาพวกเขา
มันกำลังหัวเราะเสียงดัง มือสองข้างยื่นมากอดข้างหน้า ร่างกายโน้มไปข้างหน้า
ของแบบนี้ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์
“ให้ตายเถอะ นายขายาวขนาดนั้น รีบใช้ข้อได้เปรียบส่วนตัวหน่อย ลากฉันวิ่งเร็ว ๆ สิ” หลินอินซีรีบเร่งฟู่จื๋อซวี่
ฟู่จื๋อซวี่ได้ยินคำนี้ มีวินาทีหนึ่งที่คิดจะโยนหลินอินซีทิ้งไว้ที่นี่ แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์แรกของตัวเอง ก็กลั้นใจไว้ รีบพาเธอออกไปจากที่นี่
วินาทีที่ทั้งสองวิ่งออกจากทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน ประตูม้วนด้านหลังก็“ครืน” หนึ่งครั้ง กระแทกลงมาหนัก ๆ ล็อกทางเข้าสู่ใต้ดินไว้อย่างตายตัว
ก่อนที่มันจะล็อกตาย มีมือขาวซีดข้างหนึ่งยื่นออกมาจากช่องว่าง ถูกประตูม้วนหนีบขาด นิ้วทั้งห้าตะกุยพื้น แล้วกลายเป็นเถ้าถ่าน สลายไปตามลม