หลินอินซีอยากมอง แต่เสื้อกันฝนสีแดงดูเหมือนจะเห็นสายรัดข้อมือสีน้ำเงินของหลินอินซี จึงระแวดระวังเธอ
เสื้อกันฝนสีแดงอ้อมหลินอินซีไป เขากวักมือเรียกฉู่เยี่ยนหรันที่ซ่อนอยู่หลังสุด
หลินอินซีคลำสายรัดข้อมือพลางมองไป เสื้อกันฝนสีแดงเปิดฝาถังเหล็ก เธอพบว่าในถังมีของเป็นก้อนสีชมพูนุ่มนิ่ม เหมือนเนื้อบดละเอียด
เนื้อบดพวกนั้นยังกระตุกเกร็งเล็กน้อย
มองแล้วชวนให้อยากอ้วก
แต่ที่น่าประหลาดคือ กองเนื้อบดน่าขยะแขยงนี้กลับส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ หอมหวานเสียดแทงถึงไขกระดูก!
หลินอินซีหิวเกินไปจนแทบไม่รู้สึกหิวแล้ว แต่พอได้กลิ่นนี้ลอยมาแตะจมูก จู่ๆ ก็รู้สึกหิวโหยขึ้นมา
อยากกินจัง น้ำลายเริ่มหลั่งแล้ว
เธอรู้สึกว่ามันไม่ปกติ จึงรีบปิดจมูกตัวเอง
“อย่าไปหยิบ เนื้อนั่นมีปัญหา” หลินอินซีต้องกลั้นหายใจ เสียงเลยค่อยไปหน่อย
สวีไห่ถังตะโกนเตือนทุกคนดังกว่า “ปิดจมูก! อย่าสูดกลิ่นนั่น!”
น่าเสียดาย เสียงของเธอไร้พลังเมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นหอมประหลาดนี้
กลิ่นหอมนี้มีฤทธิ์หลอนประสาทอย่างรุนแรง!
ฉู่เยี่ยนหรันซึ่งท้องไส้ปั่นป่วนมาตลอด พอได้กลิ่นนี้ แววตาก็พร่าเลือน
เธอกลืนน้ำลาย ระเบิดพละกำลังมหาศาลดิ้นหลุดจากมือของเฉินเฟย เหมือนเดินละเมอ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเคลิบเคลิ้ม ก้าวเดินไปหาเสื้อกันฝนสีแดงทีละก้าว
“หอมจังเลย... ฉันหิวจนปวดท้อง ฉันจะกิน...” มือของฉู่เยี่ยนหรันยื่นไปยังเนื้อบดในถังเหล็กอย่างควบคุมไม่ได้
เสื้อกันฝนสีแดงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แม้จะไม่มีใบหน้า แต่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความพึงพอใจ