"อ้าว ด่าฉันทำไมกัน? แกนั่นแหละไม่ใช่คน" หลินอินซีเงยหน้าขึ้น เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอเพิ่งทำไปนั้นดูน่ากลัวมาก
ในหัวพวกเขาคงจินตนาการว่าเธอเป็นตัวละครใหญ่โตอะไรสักอย่างไปแล้ว
หลินอินซีรู้สึกว่าตัวเองต้องอธิบายสักหน่อย ว่าเธอแค่คนคนเดียวทำงานสองอย่าง
งานของมนุษย์ก็ต้องทำ
งานของสิ่งมีชีวิตตนก็ต้องทำ
แค่แรงงานธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งออกจากหมู่บ้านมือใหม่
หลินอินซีอธิบายว่า "ก่อนหน้านี้เราเห็นป้าย 'ข้อควรรู้สำหรับนักท่องเที่ยวพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบลูดีป' ที่หน้าประตูไง กฎบนป้ายนั้นใช้กับนักท่องเที่ยว แต่ฉันอย่างที่เห็น เพื่อที่จะอยู่รอดในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำได้ครบเจ็ดวัน ฉันก็เลยได้สถานะพนักงานชั่วคราวมาแล้ว"
สวีไห่ถังทำสีหน้าราวกับว่า "ว่าแล้วเชียว"
ตอนนี้เธอมั่นใจมาก ว่าหลินอินซีไม่ใช่มือใหม่ธรรมดาแน่
ในตัวหลินอินซีต้องมีวาสนายิ่งใหญ่ ซ่อนฝีมือไว้ ไม่เผย คล้ายเด็กนักเรียนหญิงธรรมดา แต่แท้จริงแล้วในภารกิจกลับทำได้อย่างคล่องแคล่ว
มิน่าล่ะ เธอไปถึงไหนก็นั่งถึงนั่น!
ต้องเป็นเพราะทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเธอแน่!
สวีไห่ถังรู้สึกเคารพหลินอินซีอย่างมาก
หลินอินซีไม่รู้ว่ายิ่งอธิบายยิ่งไขว้เขว
ฉู่เยี่ยนหรันฟื้นแล้ว เธอจำสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ได้เลย คิดแค่ว่าตัวเองแค่เป็นลมไป
เฉินเฟยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉู่เยี่ยนหรันฟัง เธอมองหลินอินซีด้วยสีหน้าหวาดกลัว เมื่อครู่ถ้าหลินอินซีไม่ดึงเธอไว้ เธอคงกลืนเนื้อบดนั่นลงไปแล้ว