สำหรับคนที่มีพลังงานน้อย การหนีตายอย่างหฤโหดทั้งวันทั้งคืน แทบจะสูบไล่หลินอินซีจนหมดแรง
พอเหนื่อยเกินขีดจำกัด เธอกลับไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป
หลินอินซีเข็นรถเข็นมาถึงป้อมยาม
สัตว์ประหลาดในป้อมยามสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว ก่อนที่หลินอินซีจะกดปุ่ม มันวางหนังสือพิมพ์ในมือลง ดวงตาทั้งสี่ข้างที่ขุ่นมัวและยื่นออกมาเรียงกันแนบกระจกป้อมยามมองออกมาด้านนอก
หลินอินซีหยิบบัตรพนักงานอิเล็กทรอนิกส์ของเธอออกมาโดยตรง เมื่อแตะตรงกลางบัตรหนึ่งครั้ง จะสลับเป็นคิวอาร์โค้ดขึ้นมา
ยามไม่ได้ออกมาจากป้อม ลูกตาสีขาวอมเทาของมันหมุนช้าๆ ใต้ลำตัวมีขาปล้องหลายคู่ขยับเล็กน้อย เกิดเสียงเสียดสีที่ฟังแล้วเสียวฟัน
เมื่อมองใกล้ๆ หลินอินซีเห็นว่ายามมีมือสองข้างที่ติดกัน คล้ายกับสายรัด ถ้าจับคนได้ก็สามารถรัดตัวไว้ได้ทันที
มันยังมีมืออีกสองข้างที่เคลื่อนไหวได้อิสระ
มือที่แข็งแรงข้างหนึ่งยก [ดวงตาซึ่งดูเหมือนเครื่องบันทึกเสียง] ขึ้นมาสแกนหลินอินซี เครื่องบันทึกเสียงกระพริบเร็ว พร้อมส่งเสียงสัญญาณเตือน มือที่เป็นสายรัดของยามยกขึ้น เผยท่าทีดุร้าย
“ตี๊ดๆๆ!”
พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือน ยามไม่ได้อ้าปาก แต่ส่งเสียงประกาศจากลำคอโดยตรง: “มีนักเรียนพยายามหลบหนีออกจากมหาวิทยาลัย เริ่มจับกุมทันที”
“ฉันเป็นพนักงาน รับผิดชอบทำความสะอาดขยะหน้าประตูมหาวิทยาลัย นี่เป็นงานชั่วคราว เป็นเรื่องปกติที่พวกคุณจะไม่ได้รับแจ้ง นี่คือบัตรพนักงานของฉัน คุณสแกนดู” ฝ่ามือของหลินอินซีชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่เธอไม่ได้วิ่งหนี กลับยื่นหน้าจอโทรศัพท์ไปข้างหน้า แสงสีแดงนั้นส่องมาที่หน้าจอ จู่ๆ ก็กระพริบครั้งหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที