"วางตะเกียบของท่านสุภาพบุรุษไว้ตรงนี้ วันนี้เขาทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน ให้เขาทานก่อนเถอะ"
ท่านสุภาพสตรียืนหันหลังให้โต๊ะอาหาร มืออยู่ในท่าพับไปด้านหลัง นิ้วของหล่อนเคาะเบาๆ บนพื้นโต๊ะด้านหลัง
หลินอินซีวางตะเกียบพร้อมจานเนื้อย่างลงเรียบร้อย
มือของท่านสุภาพสตรีข้างหลังยกขึ้น แล้วค่อยๆ แหวกผมสีดำสนิทหนาแน่นที่ปกคลุมท้ายทอยออก
ภายใต้เส้นผมดำขลับ หลินอินซีเห็นว่า บนท้ายทอยของท่านสุภาพสตรีฝังหน้าของชายวัยกลางคนไว้อย่างเด่นชัด!
ชายคนนั้นยิ้มให้หลินอินซี
ตอนนี้หลินอินซีอยากจะควักลูกตาตัวเองทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด
หล่อนยืนมองอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับลนลานอลหม่าน
มือทั้งคู่ของท่านสุภาพสตรีที่ไพล่หลังอยู่ กลายเป็นมือของชายคนนั้น ยกมีดและส้อมขึ้นหั่นเนื้อ
"จั๊บๆ... จั๊บๆ..."
สุภาพบุรุษยัดเนื้อย่างเข้าปาก เกิดเสียงเคี้ยวที่ชวนให้ขนหัวลุก
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
[คนในบ้านของเสี่ยวเหมยจะกลับมาเฉพาะตอนกลางวัน]
[หลังจากกลับมาแล้ว เจ้าต้องเดินทางไปที่ปากทางหมู่บ้านเองก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หารถที่เสียบกุญแจไว้ และออกจากพื้นที่ปนเปื้อน]
ตอนนี้พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินสนิท
หาก'คู่สามีภรรยาสกุลหวัง'ที่อยู่ในร่างเดียวนี้คือคนในบ้านของเสี่ยวเหมย นั่นก็หมายความว่านี่คือโอกาสเดียวของหล่อนที่จะไปจากที่นี่!
"ท่านสุภาพสตรี ท่านสุภาพบุรุษ เชิญทานตามสบายนะเจ้าคะ ข้าจะเอาขยะอาหารที่สั่งไปทิ้ง" หลินอินซีหาข้ออ้างด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนคว้าถุงขยะที่เต็มไปด้วยห่อของข้างประตู แล้วหมุนลูกบิดเปิดประตูกันขโมยออกไป