ฐานลับ ที่จริงก็คือบ้านต้นไม้หลังเล็กหลังบ้านของพวกเขา
สัญญาณโทรศัพท์ขาดหายไปอีกครั้ง
หลินอินซีต้องรีบเอากุญแจให้ได้ รีบออกจากมหาวิทยาลัยจินเฉิง ไปสมทบกับพี่ชาย
กุญแจอิเล็กทรอนิกส์อยู่ที่เอวของยาม กดกุญแจเมื่อไหร่ ประตูแขนยกก็จะเปิด
ในแชทกลุ่มใหญ่ของ[ศูนย์พักพิงกระต่ายตาเขียว] หลินอินซีเห็นรูปโปรไฟล์ของยามโผล่ขึ้นมา
เป็นรูปเซลฟี่หน้าติดกล้อง
รูปที่ยามส่งมา คือเจ้าวิทยุนั่นที่เขาเพิ่งเล่นอยู่เมื่อกี้
หลินอินซีขยายรูปนั้น แล้วพบว่ามันเป็นแค่มอนสเตอร์ที่หน้าตาเหมือนวิทยุ ตรงกลางนูนกลม ไม่ใช่ลำโพง แต่เป็นดวงตาสีดำสนิทขนาดใหญ่
ดวงตาส่องแสงสีแดงออกมา
ด้านบนก็ไม่ใช่เสาอากาศ แต่เป็นหนวดสีดำที่ยืดหดได้
หลินอินซีกลัวจะตีตนตายก่อนไข้ ไม่กล้ากดฟังข้อความเสียงของยาม
หลังจากยามส่งข้อความเสียง ก็มีสิ่งมีชีวิตตนหลายตนตามมาคุยกันน้ำไหลไฟดับ
และท่ามกลางข้อความตอบกลับแปลก ๆ พวกนั้น หลินอินซีก็เห็นสิ่งมีชีวิตตนหายากที่เหมือนกับ[ผู้ดูแลกระต่าย] คือพูดจาภาษาคนได้
[เซียนศพสลาย: สิ่งมีชีวิตตนขั้นต่ำสมองทึ่มสมชื่อ]
[เซียนศพสลาย: เปลือกนอกของมนุษย์หลอกแกได้ แต่ค่ามลพิษหลอกไม่ได้]
[เซียนศพสลาย: แม้แต่ตาก็ใช้ไม่เป็น แล้วแกเฝ้าประตูอะไร?]
[แมลงวัน: ฮิฮิฮิ ได้โปรดอย่าดูถูกผลงานของข้า]
[แมลงวัน: ผู้เฝ้าประตูแห่งมหาวิทยาลัยจินเฉิง เป็นผลงานชิ้นเอกที่ข้าบรรจงสร้าง]