ก่อนที่ยามจะเห็นพวกเธอ หลินอินซีก็ยกฝ่ามือขึ้น “ป้าบ” กดปุ่มรถเข็น ยัดรถเข็นที่พับเป็นกล่องเหล็กใส่กระเป๋ากางเกง คุกเข่าคลานไปข้างหน้า มาถึงใต้ป้อมยาม
เติ้งเหมียวทำตาม ทั้งสองคนย่องแอบอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ส่วนบนของป้อมยามมีหน้าต่างกระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าวางแนวนอน พวกเธอแค่หมอบอยู่ด้านนอกป้อมยาม ถ้ายามไม่ออกจากป้อมยาม ก็จะมองไม่เห็นพวกเธอ
ข้าง ๆ ป้อมยามมีถังขยะ
เหนือถังขยะมีขาคนสองขาตั้งตรงอยู่ เนื้อน่องถูกฉีกออกชิ้นหนึ่ง เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลนอยู่ข้างใน
นั่นคือยามคนเดิม ถูกฆ่าตายแล้ว ถูกจับใส่หัวลงในถังขยะ อยู่ในท่าปักหัวลง
หลินอินซีและเติ้งเหมียวซ่อนอยู่หลังถังขยะ
“รุ่นพี่ สัตว์ประหลาดนั่นเฝ้าอยู่ในป้อมยามตลอดเลย เราต้องอาศัยตอนที่มันกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ปีนข้ามประตูเข้าไป”
หลินอินซีส่ายหน้า “วิธีนี้ไม่ได้ผล”
“ทำไมล่ะ”
หลินอินซีชี้ไปที่นกสาลิกาปีกเทาบนฟ้า
นกสาลิกาปีกเทาที่ปีกถูกฝนกรดกัดกร่อนกำลังบินไปทางนอกประตูมหาวิทยาลัยอย่างทุลักทุเล และเมื่อมันบินไปถึงเหนือประตูมหาวิทยาลัยพอดี ทั้งตัวเหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น
“ป้าบ!”
หัวของนกสาลิกาปีกเทาเอียงหักเป็นมุมประหลาด ร่วงลงมาตรง ๆ กระแทกพื้นด้านในประตูมหาวิทยาลัย
เติ้งเหมียวเช็ดหน้า “ซวยแล้ว แบบนี้แม้แต่มีปีกก็บินหนีไม่รอด”