“เธอมาทำอะไรที่นี่”
ฟู่จื๋อซวี่ก้าวเข้ามาครึ่งก้าว ดึงตัวหลินอินซีออกห่างจากเติ้งเหมียว
“นี่รุ่นพี่ฉันเอง” เติ้งเหมียวรีบโอบแขนหลินอินซี ดึงนางกลับมาอีก
สายตาของหลินอินซีกลับจับจ้องไปที่สตรีผู้กางร่มขาวคนนั้น
นางดูอ่อนวัยมาก ผมดำขลับยาวสยายถึงบ่า ต่างหูไข่มุกวาวแสงนวล ทั้งตัวประดับอัญมณีแพรวพราว
หลินอินซีรู้ทันทีว่า คนคนนี้เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นคุณหนูหวงที่ทหารรับจ้างพวกนั้นเอ่ยถึง
คุณหนูของผู้นำใหญ่ในเขตรักษาความปลอดภัยนั่นเอง
“ฟู่จื๋อซวี่ สองคนนี้ คนไหนคือน้องสาวของหลินสวินลวี่” คุณหนูหวงเอ่ยถาม น้ำเสียงไพเราะแต่ไร้อุณหภูมิ
ฟู่จื๋อซวี่มองหลินอินซี “คนนี้”
คุณหนูหวงได้ยินดังนั้น จึงเพ่งมองหลินอินซีอย่างจริงจังหนหนึ่ง
“ที่แท้ก็คือเธอนี่เอง” นางหัวเราะเบา ๆ “รองผู้ว่าการหลินซ่อนเธอไว้ดีจริง”
หัวใจน้อย ๆ ของหลินอินซีกระตุกวาบ นางฟังน้ำเสียงแฝงนัยออก คล้ายว่าคุณหนูหวงผู้นี้ สนใจตนเองตั้งแต่อยู่ในเขตรักษาความปลอดภัยแล้ว
“คุณหนูหวงรู้จักพี่ชายฉันหรือ” หลินอินซีหยั่งเชิง
“พอจะรู้จัก” คุณหนูหวงไม่ติดใจสนทนาเรื่องนี้อีก
“ในเมื่อพบกันแล้ว เช่นนั้นก็กลับเขตรักษาความปลอดภัยด้วยกันเถอะ” นางกล่าวตามอำเภอใจ เพียงน้ำเสียงนั้นไม่ใช่อย่างคำเชิญชวน หากแต่เหมือนคำประกาศ
สถานที่นัดกับพี่ชายคือกลับบ้าน
นางอยากถามข่าวคราวของคุณหนูหวงผู้นี้กับพี่ชายเป็นการส่วนตัว ทว่าการปรากฏตัวของฟู่จื๋อซวี่ทำให้นางสงสัยว่า สถานการณ์ของพี่ชายในเขตรักษาความปลอดภัยอาจไม่เป็นอิสระนัก