"คนมีอารยะไม่ตีกัน ฉันไม่ใช่อุลตร้าแมน และก็ยิงลำแสงเคลื่อนไหวไม่เป็น ถ้าพี่มีแรงเหลือเยอะใช้ไม่หมด ก็แบกฉันวิ่งเร็ว ๆ หน่อยสิ"
หลินอินซีดึงข้อมือเติ้งเหมียว วิ่งตะบึงอยู่ในสุสาน ซวนเซไปตามหลุมบ่อ
ด้วยสภาพร่างกายกระจ้อยร่อยของเธอ วิ่งสองก้าวหอบสามเฮือก ปฏิเสธการปะทะซึ่งหน้าทุกรูปแบบ
โดยเฉพาะต้องสู้หนึ่งต่อสาม
ไม่ได้เด็ดขาด
"โอ้ ไม่สู้ก็ได้ งั้นรุ่นพี่ระวังหลุมบนพื้นด้วยนะ!"
เติ้งเหมียวเปลี่ยนจากผู้ถูกช่วยเป็นผู้ช่วย พยุงหลินอินซีที่เดินโซเซ พลางวิ่งพลางพูดหอบ ๆ
"ผมลงจากตึกนั้นมาก็หลงทาง พลัดหลงเข้าไปในทางเดินใต้ดินแห่งหนึ่ง"
"พอออกมาจากทางเดิน ก็มาอยู่ในสุสานนี้อย่างงง ๆ นอกสุสานเป็นเมืองเล็ก ๆ ผมอยู่ในเมืองนั้นหลายวัน ไม่ได้ข่าวคราวของรุ่นพี่เลย ก็เลยคิดจะกลับมาที่สุสาน เผื่อจะกลับทางเดิมได้"
"ปรากฏว่า ผมได้ยินพวกที่ใส่ชุดป้องกันสารเคมีคุยกัน"
"พวกเขาพูดถึงเจ้านายใหญ่ที่เรียกว่าคุณหนูหวง บอกว่าเป็นบุตรสาวคนสำคัญของผู้นำในเขตรักษาความปลอดภัย"
"พวกเขามาที่เมืองโร่วเหมียน ก็เพื่อเร่งเก็บดอกฝุตก่อนที่รถไฟใต้ดินเที่ยงคืนคืนนี้จะเข้าเทียบท่า!"
"บอกว่าสกัดเป็นเซรุ่มต้านมลพิษระดับสูงได้!"
หลินอินซีแอบอิจฉาเติ้งเหมียวอยู่เล็กน้อย
เธอวิ่งไปด้วย พูดประโยคยืดยาวไปด้วย กลับไม่เห็นหอบหนัก
ฟังที่เติ้งเหมียวพูดจบ ดวงตาหลินอินซีหม่นลง
คุณหนูหวง? บุตรสาวผู้นำเขตรักษาความปลอดภัย?
ดูท่าในเมืองโร่วเหมียนนอกจากชาวพื้นเมืองดั้งเดิมแล้ว ยังมีกองกำลังจากเขตรักษาความปลอดภัยอื่นมาร่วมวงแย่งชิงผลประโยชน์ในโคลนตมนี้ด้วย