“ราคาเท่าไหร่?” ท้องหลินอินซีร้อง เธอถาม “นายรีบพูดมาเถอะ อย่ามาขัดจังหวะฉันกินข้าว”
จ้องเขา จ้องบาริสต้าคนนั้นตาไม่กะพริบ
อะไรจะใหญ่โตสักแค่ไหน กฎที่มีตราประทับน่ะใหญ่ที่สุด
ยื้อยุดอยู่ครู่หนึ่ง บาริสต้าเหมือนลูกบอลที่ถูกเจาะ ความมุ่งร้ายทั่วร่างพรั่งพรูออกมาในพริบตา
เขาหันหลังด้วยความไม่ยินยอมยิ่ง ก้มลงไปในกล่องเหล็กใต้เคาน์เตอร์ หยิบขนมปังขาวแห้งแข็งเหมือนหินออกมาสองก้อน กับน้ำกลั่นไม่มีฉลากใดๆ อีกสองแก้ว กระแทกลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง
ยังมีอารมณ์งอนอีก
“ขอบคุณที่อุดหนุน... งึกๆ... ชุดละสิบเหรียญกระต่าย สองชุดยี่สิบ” บาริสต้าพูดเสียงเย็นชืด ดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง กาแฟที่พ่นจากมุมปากเขาหยดลงบนกระดาษ เต็มไปด้วยคราบกาแฟ “ถ้าไม่มีเหรียญกระต่าย ก็เซ็นใน ‘สมุดจำนำ’ ตรงนี้ ทิ้งความทรงจำหรือนิ้วมือไว้”
“คิดเงิน” หลินอินซียื่นมือถือ จ่ายค่าเหรียญกระต่ายส่วนของตัวเอง ในที่สุดก็ได้ขนมปังขาวกับน้ำกลั่น
ในที่สุดก็ได้กินแล้ว ซึ้งใจ
หิวอีกหน่อยเธอคงแฟบแล้ว
ขนมปังขาวแข็งมาก
ในน้ำกลั่นก็ขาดแร่ธาตุและสารอาหารต่างๆ ดื่มไม่กี่วันไม่มีปัญหา แต่ดื่มต่อเนื่องนานไม่ได้
หยางซู่ไม่ยอมจ่ายเหรียญกระต่าย เหรียญกระต่ายของเขาใช้หมดแล้วตอนจ่ายค่าเข้าชม
“ความทรงจำดีๆ...”
หยางซู่ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ไหลลงมาครึ่งหน้า เขาก้มมอง ‘สมุดจำนำ’ ผมดำนุ่มสลวยปรกลงบดบังดวงตา ในชีวิตอันน่าเศร้าที่แสนจำกัดนี้ ดูเหมือนเขาไม่มีความทรงจำดีๆ อะไรพอจะมาใช้แลกเหรียญกระต่ายได้เลย