นักท่องเที่ยวเริ่มทยอยออกจากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบลูดีป
หลินอินซีเดินตามพนักงานคนอื่นๆ ที่สวมเครื่องแบบสีน้ำเงิน ไปหาทางเข้าส่วนพนักงานของฝ่ายส่งกำลังบำรุง
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงเพลงไพเราะในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำก็ถูกกลบด้วยเสียงประกาศอิเล็กทรอนิกส์ใหม่
หลินอินซีก้มดูเวลาบนโทรศัพท์
สองทุ่มแล้ว
เสียงประกาศในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ ซึ่งเดิมเป็นเสียงหวานของนักพากย์หญิง บัดนี้กลับเย็นชาและบิดเบี้ยว: "ติ๊งต่อง~ วันนี้พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบลูดีปหมดเวลาทำการแล้ว กำลังจะปิดและเคลียร์พื้นที่ ขอให้ทุกท่านมีค่ำคืนที่แสนวิเศษ"
โซน A และโซน B เชื่อมต่อกัน
เมื่อเสียงประกาศสิ้นสุดลง ไฟสีน้ำเงินเข้มนวลตาตลอดแนวระเบียงของโซน A ก็ดับลงทีละดวงจากระยะไกลเข้ามาหาหลินอินซี ราวกับโดมิโนล้มต่อกัน
ความมืดกลืนกินทั่วทั้งอาคารในชั่วพริบตา
หลินอินซีใช้แสงเรืองจางๆ จากตู้ปลา มองเห็นนักท่องเที่ยวที่ออกจากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำไม่ทัน เกิดการกลายพันธุ์
ผู้หญิงที่คุยกับหลินอินซีก่อนหน้านี้ คนที่จูงลูกโป่ง ดูเหมือนกำลังตามหาเด็ก ยังออกไปไม่ทัน เมื่อเสียงประกาศสองทุ่มดังขึ้น เธอแสดงสีหน้าตื่นตระหนก
กระดูกคอหัก ศีรษะหมุน 180 องศาไปด้านหลัง ใบหน้าปกติละลายอย่างรวดเร็ว ราวกับขี้ผึ้งลอกออก เผยให้เห็นเกล็ดปลาสีเขียวเรืองแสงที่อัดแน่นอยู่ข้างใต้
เด็กชายที่วิ่งผ่านหน้าหลินอินซี ร่างกายพองขึ้นเหมือนลูกโป่ง แขนทั้งสองหดกลายเป็นครีบปลาขนาดใหญ่ ปากเล็กๆ ฉีกกว้างถึงใบหู เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมเป็นชั้นๆ ราวกับฟันเลื่อย