พลัดเข้าแชทกลุ่มสยอง ฉันกลายเป็นพนักงานภายใน

ตอนที่ 70 บ้านนิทราเร้นของเสี่ยวเหมย 18

6 นาที· 1.3K คำ

หลินอินซียกมือลูบหน้า เมื่อความกลัวพุ่งถึงขีดสุด ใบหน้าของเธอจะแข็งทื่อไร้อารมณ์ แม้ในใจจะกระโดดโลดเต้นและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แต่ภายนอกกลับดูสงบนิ่งและเก็บอาการได้อย่างดี

เมื่อเจอเรื่องต้องใจเย็นเข้าไว้ ถ่ายรูปลงโมเมนต์ก่อน... ล้อเล่นน่า

หลินอินซีกดมือถืออย่างสุขุม เตรียมบันทึกภาพประหลาดในกระจกเก็บไว้ แล้วค่อยแอบไปศึกษาทีหลังตอนซ่อนตัวในห้องคนรับใช้

เธอเปิดกล้อง กดปุ่มบันทึก

ทว่า เนื่องจากก่อนหน้านี้สแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อเพิ่มเพื่อนในกรีนบับเบิล เลนส์กล้องจึงถูกระบบตั้งค่าเป็นกล้องหน้าค้างไว้

ทันทีที่หน้าจอสว่าง กรอบภาพที่ปรากฏไม่ใช่อ่างอาบน้ำในกระจก แต่เป็นใบหน้าของหลินอินซีเอง

รวมถึงสิ่งที่ติดอยู่บนตัวเธอด้วย

บนไหล่ซ้ายของหลินอินซี มีมือเล็ก ๆ สีขาวซีดวางนิ่งอยู่ข้างหนึ่ง

บนเสื้อผ้าของเธอเต็มไปด้วยรอยมือเด็กโปร่งแสงประทับแน่นขนัด

เด็กหญิงครึ่งท่อนที่วิ่งเข้ามาเมื่อครู่ กำลังเกาะอยู่บนหลังของเธอเหมือนหมีโคอาลา คางวางแนบบนไหล่ซ้ายอย่างสนิทสนม ผมยาวสีดำพันเกี่ยวอยู่กับผมของหลินอินซี

ในจอ ดวงตากลวงดำคู่นั้น กำลังจ้องทะลุผ่านกล้องหน้า มองตรงมายังหลินอินซีอย่างไม่วางตา

มิน่าล่ะคอเธอถึงเมื่อย!

มีเด็กพวกหนึ่งที่ตายอย่างน่าสยดสยองจากการรักษาให้เสี่ยวเหมย กำลังตามรังควานเธออยู่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป