รบกวนเวลานอนเธออีกแล้ว ยังมีสวรรค์ตาดินอีกไหม?
โชคดีที่ทุกครั้งที่เข้าห้องเริ่มต้น สภาพร่างกายของหลินอินซีจะฟื้นคืนสู่สภาพเดิม
ไม่อย่างนั้น ด้วยสภาพที่ต้องอดหลับอดนอนแบบนี้ ไม่ต้องให้สิ่งมีชีวิตตนลงมือ เธอคงได้ไปจิบน้ำซุปข้าวฟ่างในห้องไอซียูแล้ว
“ตึก ตึก ตึก...”
หลินอินซีนอนหงายอยู่บนเตียง แผ่นหลังรับแรงสั่นสะเทือนจากการเคาะแผ่นกระดานเตียง
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วนั่งขัดสมาธิลุกขึ้น คิดว่าจะเปิดฟูกเตียงดูข้างใต้ดีไหม ว่ามีผีอะไรมาเคาะ
เตียงนี้ไม่มีใต้เตียง แผ่นไม้ข้างเตียงเชื่อมต่อกับพื้นโดยตรง ตรงกลางกลวง ถ้าจะเปิดต้องยกแผ่นกระดานเตียงทั้งหมดขึ้น
เหนื่อยชะมัด ล้วนเป็นงานใช้แรง
ตอนนั้นเอง เสียงประกาศดังขึ้นจากใต้เตียง
หลินอินซีแนบหูกับแผ่นกระดานเตียงฟัง เธอกลับได้ยินเสียงประกาศกำลังเล่นเทปบันทึกเสียงคนรับใช้คนก่อนเล่านิทาน
“เสี่ยวเหมย ป้าหวังจะเล่านิทานให้นะ หนูต้องเป็นเด็กดี ฟังนิทานแล้วนอนหลับเลย อย่าออกมาเล่นแผลง ๆ ตอนกลางคืนล่ะ…”
นี่คือเสียงของป้าหวัง คนรับใช้คนก่อน
ป้าหวังก็เป็นญาติของคู่สามีภรรยาสกุลหวัง น่าเสียดายที่หลังจากตายแล้วก็ไม่ได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตตน
“คราวที่แล้วเราเล่าถึงว่า กระต่ายน้อยขาวใส่สูทเล็กสีดำ ติดโบสีแดงที่หน้าอก มันยืนอยู่กลางทางเดินในป่า โค้งคำนับเจ้าหญิงอย่างสุภาพ”
น้ำเสียงของป้าหวังช่างขอไปที อ่านนิทานก็เร็วมาก