สวีไห่ถังพิงกำแพงเย็นเยียบ หายใจหอบหนัก สีหน้าซีดเซียว
เห็นได้ชัดว่าการตายของฉู่เยี่ยนหรันกระทบใจเธออย่างหนัก
แต่ในดวงตาของสวีไห่ถังผู้ผ่านศึกมามาก ประกายแห่งการเอาตัวรอดยังไม่มอดดับ
หลินอินซีอ่านกฎและข้อความที่จดไว้ในมือถือให้สวีไห่ถังฟัง
แล้วเล่าเรื่องใต้ดินและสิ่งที่เกิดขึ้นกับหยางซู่ให้ฟังอีกครั้ง
ในกฎข้อห้าของ "ระเบียบการบรรทุก (หน้ากระดาษที่เหลือ)" ที่มีข้อความเขียนกำกับไว้ระบุว่า:
[โซน C ไม่มียาม มีแค่คนขับรถที่หลับตาก็ยังขับได้
รถขนส่งจะจอดเทียบชานชาลาเฉพาะเวลาเที่ยงคืนของวันที่เจ็ดของรอบเท่านั้น และหยุดแค่ 1 ชั่วโมง]
นี่คือเส้นทางออกไป
หลินอินซีพูดเร็วรัว: "ที่จริงโซน C คือท่าเทียบสินค้าขาออก ตอนเที่ยงคืนของวันที่เจ็ดจะมีรถบรรทุกพิเศษมาจอดที่หน้าโซน C รถหยุดแค่หนึ่งชั่วโมง ไม่รอใคร ขึ้นรถต้องจ่ายค่าโดยสารเป็นเหรียญกระต่ายให้ครบ"
สวีไห่ถังสูดลมหายใจลึก: "พูดง่าย ๆ คือเราต้องไปถึงชานชาลาขนถ่ายสินค้าก่อนเที่ยงคืนวันที่เจ็ด โดยต้องมุดผ่านที่ทิ้งขยะใต้ดินที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดนั่น"
"ใช่" หลินอินซีพยักหน้า
สวีไห่ถังเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้าเช็ดเลือดจากมือ: "คนตายก็ตายไปแล้ว แต่คนเป็นต้องไม่หยุดฝีเท้า
หลินอินซี คืนวันที่หก สี่ทุ่มครึ่ง เจอกันที่ลานทิ้งขยะใต้ดิน ถึงเวลาพวกเราสามคนจะหนีออกจากที่นั่นด้วยกัน"
"ตกลง"