[ผู้ดูแลกระต่าย: [ดอกกุหลาบ]]
เปิดเสียงฟังดู เสียงทุ้มนุ่มกังวานของชายคนหนึ่งดังขึ้น ในชั่วพริบตานั้น เสียงภายนอกทั้งหมดพลันดับหายไป หลินอินซีมองเห็นปากของเติ้งเหมียวที่อ้าและหุบสลับกัน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของหล่อน โลกนี้เหมือนเหลือเพียงเสียงของผู้ดูแลกระต่ายที่ลอดออกจากลำโพง
เสียงของเขานุ่มละมุนและเยียบเย็น คลานไปตามรูหูของหลินอินซี ครอบงำประสาทการได้ยินของหล่อนทั้งหมด
เขาพูดว่า: เสี่ยวจิ่ว เสียงของเธอเป็นธรรมชาติมาก ต่อไปมาพูดใกล้ ๆ หูฉันสิ
หลังจากผู้ดูแลกระต่ายส่งประโยคนี้ออกมา การระเบิดข้อความของกระต่าย 001 ก็หยุดลง
สิ่งที่มาแทนที่คือหน้าเพื่อนของกระต่าย 001
[รูป: หิมะสีแดง]
[ข้อความ: ที่แท้การเล่นซ่อนหาก็คือเงื่อนไขที่จะได้พบเธอ
ฉันเดาว่าลิ้นของกระต่ายขี้ฟ้องนั้นนุ่มนิ่ม
หิมะสีแดง โปรยปรายลงมาเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเกล็ด
เกล็ดที่หนึ่งหมื่น ขอให้เห็นมันตกลงบนลำคอของเธอ]
เห็นแล้ว หลินอินซีไม่อยากกดถูกใจ
หล่อนกำลังคิดหาคำตอบกลับผู้ดูแลกระต่าย
หล่อนค่อนข้างไม่เข้าใจระบบคิดของสิ่งมีชีวิตตนเลย
นี่เป็นการชมว่าเสียงของหล่อนเพราะ หรือว่าจะทำให้หล่อนกลายเป็นคนสนิทของเขา?
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): [ดอกกุหลาบ]]
เจ้านายชอบส่งดอกกุหลาบ งั้นหล่อนส่งดอกกุหลาบกลับไป น่าจะไม่เป็นไรใช่ไหม?
ทันใดนั้น หลินอินซีก็เห็นผู้ดูแลกระต่ายส่งรูปกล่องใบหนึ่งมา
ในรูปมีเหรียญกระต่ายจำนวนมาก
ภายในภาพมีมือข้างหนึ่งวางอยู่บนหีบสมบัติ