หลินอินซีเปิดฟังก์ชันจดจำภาพของโทรศัพท์
[ชื่อ: ไม่ทราบ]
[ระดับ: S]
[เอฟเฟกต์: ตราสัญลักษณ์พิเศษ หายากยิ่ง สิ่งของนี้เกี่ยวข้องกับสิ่งมีชีวิตตนระดับสูงของศูนย์พักพิงกระต่ายตาเขียว ฟังก์ชันจดจำภาพฟรีของโทรศัพท์ไม่สามารถระบุได้ครบถ้วน]
ให้ตายสิ ของฟรีใช้แล้วต้องลดสเป็ก
หลินอินซีสวมแหวนวงนั้นบนนิ้วชี้ของตน
มีทั้งแหวน ทั้งสร้อยข้อมือ จะว่าเต็มไปด้วยอัญมณีก็คงไม่เกินจริง
พวกเขาเดินตามทางเดินมืดสนิทนี้ขึ้นไปด้านบนต่อ
หลินอินซีเปิดไฟฉายมือถือจากโทรศัพท์ มองหาแผนที่นำทางเพื่อหาตำแหน่งปัจจุบัน
"ห้องเก็บเอกสารอยู่ชั้นบนสุด เรานั่งลิฟต์ขึ้นไปก็ได้" หลินอินซีเดินนำหน้าไป
ตึกบริหารนี้ให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรง
ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีประตู ทางเดินเดียวก็มาจากใต้ดิน
จะเรียกว่าเป็นหลุมศพที่ยังมีชีวิตก็ไม่ผิด
พวกเขาขึ้นลิฟต์ไป
"แปลกจัง" หลินอินซีมองปุ่มบนลิฟต์ "ห้องเก็บเอกสารอยู่ชั้น 33 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุด แต่ลิฟต์นี่ขึ้นได้สูงสุดแค่ชั้น 8"
เติ้งเหมียวเงยหน้ามองเพดานลิฟต์ "บางทีที่สูงกว่านั้น แม้แต่สิ่งมีชีวิตตนธรรมดาที่นี่ก็ห้ามเข้า"
พวกเขาออกจากลิฟต์ที่ชั้นแปด
ต้องเดินขึ้นบันไดอีก
ชั้นแปดมีสำนักงานเรียงรายสองแถวเต็ม ชั้นนี้ให้ความรู้สึกแตกแยกอย่างแรง เพราะเส้นเวลาโลกภายนอกคือความพ่ายแพ้ แต่พนักงานที่ชั้นนี้กลับทำงานตามปกติ
พวกเขาเดินขวักไขว่บนทางเดิน ทำเป็นมองไม่เห็นพวกหลินอินซีที่ซ่อนตัวไม่ทัน ฟู่จื๋อซวี่ชูมือขวางคน แต่กลับพบว่าพนักงานเหล่านี้ไม่ใช่ชาวพื้นเมือง พวกเขาไม่มีร่างกายจริง เป็นเหมือนวิญญาณเร่ร่อน ลอดผ่านตัวพวกเขาไป