หลินอินซียืนอยู่หน้าประตูพร้อมถาดชาร้อนในมือ
ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มคมชัดขึ้น ความทรงจำชุดหนึ่งที่ไม่ใช่ของตนเองหลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลินอินซี เธอมาถึงวันนั้น—วันที่พ่ายแพ้สงคราม และโรงงานทหารวางแผนจะอพยพ
ชาในถาดยังคงพ่นไอร้อน
เธอรับรู้ถึงน้ำหนักของกาชาได้อย่างชัดเจน ทว่าสิทธิ์ควบคุมกายกลับไม่อยู่ในมือเธอ
หลินอินซีดูเหมือนเข้าสู่ห้วงความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้ด้วยอุปกรณ์ดักฟัง
และสิ่งที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ คือร่างของใครบางคนในความทรงจำนั้น
ทันใดนั้น เท้าขวาของหลินอินซีก็ยกขึ้นเอง
ร่างกายพ้นจากการควบคุมของเธอ ถือถาด ผลักบานประตูที่แง้มไว้ ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน
ใจเธอหนักอึ้ง
ร่างนี้กำลังเคลื่อนไหวตามความทรงจำเดิม ตอนนี้เธอได้แต่มองดู ส่วนเดียวที่ควบคุมได้ทั่วร่างคือศีรษะของเธอเอง
ห้องทำงานกว้างขวาง
กลางผนังแขวนแผนที่ทางทหารขนาดใหญ่ ปักธงเล็กสีขาวสลับดำหนาตา สื่อถึงแสนยานุภาพของกองทัพสองฝ่าย
ข้างๆ ยังมีกระดานดำเล็กแขวนอยู่
ใกล้หน้าต่างวางตู้กระจกขนาดใหญ่หลายใบ บรรจุสารเหลวขุ่นข้น
เส้นเอ็นเนื้อสีแดงนับไม่ถ้วนพันกันในของเหลว ตรงใจกลางคือดอกบัวเนื้อยักษ์ที่ยังบานไม่เต็มที่
หลินอินซีถือถาดสาวเท้าเข้าไป
ร่างของเธอก้มลง วางชาลงบนโต๊ะ แล้วใช้หางตามองไปยังพื้นโต๊ะ
บนโต๊ะมีกล่องเหล็ก ผ่านเงาสะท้อนบนผิวกล่อง หลินอินซีแอบเห็นเจ้าของร่างที่เธอกำลังใช้อยู่