หลังจากสัตว์ประหลาดลากเฉินหงเหมยออกไป ประตูใหญ่ของหอพักหญิงก็ปิดดัง "โครม" จากด้านใน ประตูเป็นกระจก มองจากข้างนอกเข้าไปมืดสนิท
ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนมีบางสิ่งแนบอยู่กับกระจกแล้วเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า
ก่อนที่สัตว์ประหลาดจะทำงานเสร็จ มันออกจากพื้นที่ทำงานไม่ได้
ที่นี่ปลอดภัยชั่วคราว
หลินอินซีถอยห่างจากประตู ไปยืนตรงจุดที่มีกำแพง เลิกคิ้วขึ้น "บนหน้าฉันมีตัวหนังสือเขียนว่าตัวประกอบฉากหรือไง"
เหิงเจียงเยวี่ยอ้าปากเล็กน้อย คิ้วเรียวสวยขมวด พยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว
หลินอินซีทุบหน้าผากตัวเอง
เธอก็แค่ดูเลือดลมน้อยไปหน่อย
ครึ่งเป็นครึ่งตาย ไม่ได้ตายจริงสักหน่อย
เติ้งเหมียวขยี้แขน กระทืบเท้า
"ถ้าสัตว์ประหลาดออกมาตามล่าล่ะ เรารีบหนีเถอะ"
เติ้งเหมียวดึงเหิงเจียงเยวี่ยที่นั่งอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น
หลังจากเหิงเจียงเยวี่ยอาศัยแรงดึงลุกขึ้น จู่ ๆ ก็ยื่นมือมาจับข้อมือของหลินอินซีไว้แน่น เล็บยาว ๆ ของเธอจิกเข้าไปในเนื้อนิ่มตรงข้อมือ "มีแต่เธอที่เป็นตัวแปร!"
"โอ๊ย... เนื้อ ๆๆ เป็นเพื่อนร่วมห้องกันนะ อย่าทำแบบนี้ เธอจิกโดนเนื้อฉันแล้ว" หลินอินซีเห็นรูม่านตาที่เบิกกว้างของเหิงเจียงเยวี่ยซึ่งเปลี่ยนจากความเย็นชาเมื่อก่อน เจ็บจนต้องออกแรงดึงข้อมือตัวเองออกมา
หลินอินซีกลอกตาไปมา ถามหยั่งเชิง "เธอฝันเห็นอนาคตหรือเปล่า แล้วในฝันนั้นฉันหนีออกมาไม่ได้ใช่ไหม"
เหิงเจียงเยวี่ยถึงได้สติ แววตาสั่นไหว รู้สึกผิด มองรอยเล็บสีแดงบนแขนของหลินอินซี รีบสะบัดหางม้าไปด้านหลังอย่างรวดเร็วเพื่อปกปิด "ไม่... ไม่มี ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันแค่ตกใจ เรารีบออกจากที่อันตรายนี่แล้วไปหาตัวช่วยกันเถอะ"