เปลี่ยนไป ฝันเปลี่ยนไปแล้ว
เหิงเจียงเยวี่ยลุกขึ้นจากพื้นและวิ่งตามหลินอินซีไป
หลินอินซีหอบหายใจถี่ นี่มันแทบเป็นภาระหนักเกินกว่าชีวิตจะรับไหวสำหรับคนที่สอบพลศึกษาไม่ผ่าน
“โครม!”
เธอชนเข้ากับของแข็งในหมอกหนา จังหวะที่ชนอย่างแรง หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ
ข้างหน้าคงไม่มีสัตว์ประหลาดพ่นไฟอีกตัวใช่ไหม?
“โอ๊ย! ซี่โครงฉัน!” ชายคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด
“ชู่ว เบาๆ หน่อย”
หลินอินซีเงยหน้าขึ้นแล้วช่วยพยุงคนคนนั้น
คนที่มาสีหน้าตื่นตระหนก เสื้อเชิ้ตสีขาวยับยู่ยี่ไม่เป็นรูป ราวกับเพิ่งหนีตายมาจากข้างหน้า
“หมอตู้? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” หลินอินซีจำคนตรงหน้าได้ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย “ช่างเถอะ วิ่ง พูดไปวิ่งไป อย่ายืนอยู่ตรงนี้!”
หมอตู้ขยับแว่นตากรอบดำบนใบหน้า ขมวดคิ้วพลางกุมช่วงเอวไว้ เหลือบมองหลินอินซีโดยไม่รู้ตัว
“สีหน้าคุณดูแย่มา...”
พูดยังไม่ทันจบ หลินอินซีก็จ้องเขาเขม็ง เขาจึงหยุดพูดเอง
หมอตู้ตบปากตัวเองเบาๆ “ขอโทษที พูดเรื่องสำคัญดีกว่า คุณวิ่งช้าลงหน่อย ทางทางนั้น... ทางนั้นไปไม่ได้...”
“ทางไหนไปไม่ได้?” หลินอินซีไม่ได้ชะลอฝีเท้า
หมอตู้พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ที่สนามกีฬา มีชายร่างใหญ่เข็นรถอยู่ ใครเข้าไป... ฮึ่กๆ...”
“หัวใครก็จะถูกบิดหลุด แล้วโยนลงรถไปเลย...”
“ข้างหลังพวกเราก็มีสัตว์ประหลาด” นัยน์ตาของหลินอินซีเย็นชาขึ้นเล็กน้อย