หลินอินซีใช้โล่กำบังจากควันหนาทึบ ปลายเท้าเกี่ยวสามเหลี่ยมทหารของหวังจื่อเหย่ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ
ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ตกเป็นของเธอแล้ว
ผู้มาเยือนคือหมอตู้
ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามา สีหน้าเฉยชาอย่างยิ่ง แถมยังฮัมเพลงเบาๆ อีกด้วย
หลังจากเข้ามาแล้ว พบว่าด้านในมีคนอยู่ ก็ก้มศีรษะลงทันที โก่งหลังเข้าไว้ เหมือนหมาจรจัดที่หลบซ่อนตัว
“ดีเหลือเกิน พวกเธอก็อยู่ที่นี่...” หมอตู้ทำท่าทางประหม่าขยับเข้ามาชิดใกล้
ใกล้เกินไปแล้ว
ไปไกลๆ เลย!
หลินอินซีก่นในใจ ภายนอกกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ทิ่มแทงเขา
“หมอตู้ ที่นี่หลบไม่พอแล้ว ไม่งั้นคุณไปหลบตรงนั้นดีไหม” หลินอินซีอยากอยู่ห่างจากตัวอันตรายคนนี้สักหน่อย
“ไม่ล่ะๆ ฉันยังอยู่กับพวกเธอดีกว่า รู้สึกปลอดภัย” หมอตู้หน้าด้านย่อตัวอยู่ข้างๆ หลินอินซี
เขาค่อนข้างประหม่าชะโงกศีรษะเข้ามา แว่นตากรอบดำที่พังๆ สะท้อนแสงนิดหน่อย
“เพื่อนร่วมชั้น เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”
หลินอินซีสัมผัสได้อย่างชัดเจน ว่าหมอตู้กำลังใช้หางตามองเธอ
เพราะระยะห่างใกล้เกินไป ปลายจมูกของหลินอินซีจึงได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ จากตัวเขา
รวมถึงกลิ่นคาวหวานๆ ที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง
“ตามใจคุณ” เธอตอบ
จิตสังหารในแว่นตาของหมอตู้เบาบางลงไป
สายตาของหลินอินซีทอดลงตามสบาย จับได้ว่าที่ซอกเล็บนิ้วก้อยข้างขวาของหมอตู้ มีรอยเลือดสีแดงเข้มซึ่งยังไม่แห้งสนิทติดอยู่