หลินอินซีถูกขังเดี่ยวอยู่ในห้องเก็บของ ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงแสงลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามาเพียงริบหรี่
เธอถูกขังมาแล้วครึ่งวัน
ที่จริงแล้วในหัวของหลินอินซีคิดถึงแต่คำพูดของหวังจื่อเหย่ก่อนที่เขาจะตาย...
"โครม" ประตูถูกถีบเปิด
ชายโจรที่มีแววตาลามกเดินเข้ามา
เขาใช้มือไขกุญแจล็อกประตู แล้วโยนปืนไปบนชั้นเหล็กเก่าๆ ข้างๆ พร้อมกับปลดเข็มขัดกางเกงและส่งเสียงหัวเราะที่น่าขยะแขยง "พี่สาวเถาพิษบอกว่า ส่งตัวแกไปทำงานหยาบเลยก็น่าเสียดาย พวกโง่นั่นไม่รู้ว่ากำลังง่วนอะไรอยู่ข้างบน ปล่อยให้ฉันมาเป็นคนก่อน ให้พี่ใหญ่สอนแกดีๆ..."
ขี้เหร่ขนาดนั้นยังกล้ามายุ่งกับเธออีก
สายตาของหลินอินซีกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว
ด้านซ้ายเป็นชั้นเหล็กเก่าๆ เป็นสนิม ด้านบนกองด้วยของหนักเต็มไปหมด ดูแล้วจุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคง
ด้านขวาเป็นมุมอับ
ส่วนปืนกระบอกนั้น อยู่ห่างจากเธอสามก้าว เธอไม่มีทางแย่งได้
"ขอแนะนำให้อยู่ห่างจากฉันนะ ฉันมีพวก"
ในห้องนี้มองเห็นได้ชัดแจ๋ง ไม่มีที่จะให้ซ่อนคนเลย ชายโจรหัวเราะลั่น "น้องสาว ฉันไม่ได้ถูกขู่ให้กลัวหรอกนะ!"
เขายื่นมือพุ่งเข้ามาหาหลินอินซี
หลินอินซีรีบเปิดกระเป๋าเป้ออกมา มือสองข้างจับก้นกระเป๋าสะบัดลงไป เทใส่หัวของชายโจร
เธอทำการแสดงเสกคนเป็นๆ ออกมาเลยทีเดียว
นั่นคืออดีตหัวหน้าที่หลบภัย เฒ่าหวัง ที่นอนอยู่ในท่ากบที่ยั่วยวนสุดๆ บนต้นขาของชายโจรที่ถอดกางเกงลงครึ่งหนึ่ง
ด้านบนยังถูกอัดด้วยเตียงเหล็กและกองผ้าปูที่นอน
"ไม่! ฉันจะไม่ออกมาตอนนี้! อ๊ากกก!"