เอาชีวิตรอดบนรถบัสประจำชั้น: ฉันเป็นผู้ชายเพียงคนเดียว

ตอนที่ 83 พรสวรรค์สามารถให้รางวัลเป็นพรสวรรค์ได้งั้นเหรอ??

6 นาที· 1.4K คำ

"ใช่จื่อหาน เรามาผิดห้องกัน"

จางเข่อเข่อหัวเราะแหยๆ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องนอนไป

กู้ผิงเซิงก็ลูบจมูกด้วยท่าทีอายๆ แล้วเดินออกจากห้องไปภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความซุบซิบแต่ก็ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติของหยางเจียซินและเจียฉี

หยางเจียซินพึมพำกับตัวเอง "หัวหน้าห้องมีแฟนสามคนแล้วหรือยังเนี่ย?"

เจียฉีกลอกตาใส่หยางเจียซิน "ทำไม อยากเป็นคนที่สี่รึไง?"

"แหะๆ ก็ไม่เลวนะ~"

หยางเจียซินเริ่มจิตนาการไปเรื่อย

ส่วนหวงจื่อหานไม่ได้ใส่ใจ เธอขดตัวอยู่ในผ้าห่มเตรียมพักผ่อน

กู้ผิงเซิงกลับไปที่ห้องนอนเพื่อนอน หลี่รั่วเหยากำลังรออยู่ในผ้าห่มพอดี ไอไฟที่ยังสงบไม่ได้ก็ยกให้รั่วเหยาจัดการซะ!

...

ตอนตีห้า รถเมล์ดับเครื่อง

เป็นการดับเครื่องในยามค่ำคืนครั้งที่สอง!

เพื่อนร่วมชั้นที่เข้าเวรยามรีบปลุกทุกคน

เพื่อนๆ พากันหนีออกทางประตูชั้นหนึ่งและชั้นสองทีละคน

เนื่องจากมีประตูทั้งหมดสี่บาน ครั้งนี้จึงใช้เวลาออกมาเร็วขึ้นนิดหน่อย

ซอมบี้ด้านล่างแห่กันมาล้อม

จางเข่อเข่อวิ่งออกมาเป็นคนแรก เห็นเธอตัวโตขึ้นในทันใด สวมสนับมือสีเขียวมรกต

กระโดดลงไปแล้ว พวกซอมบี้ก็รุมเข้ามาทีละตัว

จางเข่อเข่อใช้สกิลหมัดชาวนา

ต่อมา เธอกวัดแกว่งสนับมือโจมตีซอมบี้ที่รุมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ภายใต้สนับมือเขียววิญญาณระดับสัมฤทธิ์ขั้นกลางของเธอ แม้แต่ซอมบี้คุณภาพเหล็กดำก็ถูกต่อยระเบิดในหมัดเดียว

หลี่รั่วเหยาตามมาติดๆ ถือค้อนใหญ่เขียววิญญาณ พูดได้ว่าเพียงฟาดลงไปทีเดียว ต่อให้เป็นซอมบี้คุณภาพสัมฤทธิ์ก็ตายคาที่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป